การลดอุตสาหกรรมตะวันตกโดยเจตนา — และการพลิกกลับทิศทาง
The Deliberate De-Industrialization of the West — and How It’s Being Reversed
ภูมิเศรษฐศาสตร์ • ฐานอุตสาหกรรม • อธิปไตย • “เศรษฐกิจเชิงกายภาพ”
Geoeconomics • Industrial base • Sovereignty • The “physical economy”
สัญญาณจากมิวนิก: “มันไม่ใช่โชคชะตา—แต่มันคือนโยบาย”
ในการกล่าวสุนทรพจน์แบบไม่อ้อมค้อมที่การประชุมความมั่นคงมิวนิก รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐ มาร์โก รูบิโอ ส่งสารที่ทำให้เมืองหลวงยุโรปสะเทือนว่า:
“การลดอุตสาหกรรมไม่ใช่สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่มันคือการตัดสินใจเชิงนโยบายที่ทำกันมาหลายทศวรรษ ซึ่งปล้นความมั่งคั่ง กำลังการผลิต และความเป็นอิสระของเราไป”
คำพูดนี้จับ “ความขุ่นเคืองที่สั่งสม” ของโลกตะวันตกได้ตรงจุด: เศรษฐกิจตะวันตกยอมทำให้โรงงานกลวง ย้ายงานออกนอกประเทศ และยอมพึ่งพาคู่แข่งในห่วงโซ่อุปทานสำคัญ—ทั้งหมดในนามของการค้าเสรีและโลกาภิวัตน์
The Munich Signal: “Not Fate—Policy”
In a blunt address, U.S. Secretary of State Marco Rubio sent a message that rippled through European capitals:
“De-industrialization was not inevitable. It was a conscious policy choice—decades in the making— that stripped nations of wealth, productive capacity, and independence.”
His words captured a growing frustration: the West voluntarily hollowed out factories, shipped jobs overseas, and became dependent on rivals for critical supplies—under the banner of free trade and globalization.
ยุโรปเริ่มเห็น “ความเปราะบางของตนเอง”
บรรยากาศในมิวนิกชวนให้เห็นภาพว่า ผู้นำยุโรป “ไม่สบายใจ” เมื่อถูกบังคับให้มองความเสี่ยงของระบบตนเองอย่างตรง ๆ ประธานธนาคารกลางยุโรปเตือนถึง “การแตกแยกทางภูมิเศรษฐศาสตร์” และความเสี่ยงทางการเงินจากการเปลี่ยนทิศทางนโยบายอุตสาหกรรม
ขณะที่ผู้นำรัฐบาลเบลเยียมเล่าภาพที่หนักหน่วงว่า กำลังการผลิตเคมีภัณฑ์ยุโรปลดลงมาก และประกาศปิดกิจการเพิ่มขึ้น “หกเท่า” ในสี่ปี พร้อมเตือนว่า:
“การลดคาร์บอนของยุโรปอาจกลายเป็นสิ่งเดียวกับการลดอุตสาหกรรม และท้ายที่สุดคือความยากจนและความไร้ความสำคัญของยุโรป”
Europe Confronts Industrial Fragility
The Munich reaction was telling. European leaders appeared unsettled as they confronted systemic fragility. ECB President Christine Lagarde warned of “geo-economic fragmentation” and financial stress from shifting industrial policies.
Belgium’s prime minister painted a stark picture: Europe’s chemical production capacity has dropped dramatically, with announced closures rising six-fold in four years—warning that:
“Europe’s decarbonization risks becoming synonymous with its de-industrialization, and eventually with its poverty and irrelevance.”
แผนเก่า 50 ปี: “Controlled Disintegration” โผล่ขึ้นมาในแสงสว่าง
นักวิเคราะห์ Susan Kokinda เชื่อมคำกล่าวของรูบิโอเข้ากับรายงาน Council on Foreign Relations (CFR) ปี 1977 เรื่อง Alternatives to Monetary Disorder ซึ่งเสนอวลีที่เป็นที่ถกเถียงว่า “การสลายตัวของเศรษฐกิจโลกอย่างควบคุมได้” เป็น “เป้าหมายที่ชอบธรรม” ในยุคถัดไป
รายงานดังกล่าวถูกยกให้เป็นส่วนหนึ่งของ “1980s Project” และถูกตีความว่าเป็นการหันหลังให้กับแนวคิดแบบ Hamiltonian American System—แนวเศรษฐกิจชาตินิยมเชิงอุตสาหกรรมที่ยึดหลักว่า “อุตสาหกรรมในประเทศ” คือฐานของความเป็นอิสระและความเข้มแข็งของรัฐ
ไม่ว่ามองรายงานนี้เป็นการตอบสนองต่อความปั่นป่วนทางการเงินยุค 1970s หรือมองว่าเป็น “การเลือกนโยบายที่ลึกกว่านั้น” ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในหลายทศวรรษถัดมาเห็นได้ชัด: การย้ายฐานผลิต การเสื่อมกำลังอุตสาหกรรมสหรัฐและยุโรป และการพึ่งพาห่วงโซ่อุปทานต่างประเทศเพิ่มขึ้น—โดยเฉพาะจีน
A 50-Year Blueprint Comes to Light
Analyst Susan Kokinda connects Rubio’s statement to a 1977 Council on Foreign Relations study titled Alternatives to Monetary Disorder, associated with the CFR’s “1980s Project,” which argued that “a degree of controlled disintegration” in the world economy could be a legitimate objective.
The report is often framed as rejecting the Hamiltonian American System—industrial nationalism rooted in Alexander Hamilton’s 1791 industrial strategy—favoring a managed slowdown of industrial growth and a shift toward finance and services.
Whether viewed as pragmatic crisis-management or deeper policy choice, the downstream outcome was clear: large-scale offshoring, declining industrial capacity in the U.S. and Europe, and rising dependence on foreign supply chains—especially China.
การตอบโต้ของทรัมป์: ฟื้น “เศรษฐกิจเชิงกายภาพ”
บทความต้นฉบับชี้ว่า รัฐบาลทรัมป์กำลังเดินเกม “ท้าทาย” แนวทางหลังปี 1977 อย่างเป็นระบบ โดยชูหลักแบบแฮมิลโทเนียนกลับมา: ปกป้องอุตสาหกรรมยุทธศาสตร์ ลงทุนโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ และให้ความสำคัญกับ physical economy มากกว่า “กระแสการเงินล้วน ๆ”
มาตรการหลัก (ตามบทความต้นฉบับ)
- ภาษีและนโยบายอุตสาหกรรม: ดึงการผลิตกลับประเทศและปกป้องภาคยุทธศาสตร์
- พลังงาน: เร่งขีดความสามารถพลังงาน/เทคโนโลยีเพื่อหนุนการผลิตและความมั่นคง
- ความรับผิดชอบทางการเงิน: ส่งสัญญาณกดดันภาคการเงินให้ลดภาระครัวเรือนและแรงงาน
- หลักนิยมใหม่: “ความมั่นคงทางเศรษฐกิจคือความมั่นคงของชาติ” และรัฐต้องควบคุมฐานแร่ เหล็ก และอุตสาหกรรมยุทธศาสตร์
Trump’s Counter-Offensive: Rebuilding the Physical Economy
The source text frames the Trump administration as mounting a comprehensive challenge to the post-1977 consensus, reviving Hamiltonian principles: protect strategic industry, invest in critical infrastructure, and prioritize the physical economy over purely financial flows.
Key actions (as provided in the source text)
- Tariffs & industrial policy: reshore manufacturing and shield strategic sectors
- Energy push: accelerate energy capacity and enabling technologies
- Financial accountability: signal pressure to reduce household burdens and protect working incomes
- New doctrine: “economic security is national security,” requiring control over critical minerals, steel, and the industrial base
ระเบียบโลกใหม่: การแตกของฉันทามติเดิม และการแข่งขันเพื่อ “เครื่องมือการผลิต”
เมื่อฉันทามติการค้าเสรีแบบเดิมเริ่มแตกเป็นเสี่ยง ยุโรปเผชิญวิกฤตอุตสาหกรรมเชิงโครงสร้าง ท่ามกลางต้นทุนพลังงานและเงื่อนไขการลดคาร์บอน ขณะเดียวกัน สหรัฐภายใต้ทรัมป์เดิมพันว่า “การฟื้นอุตสาหกรรม” จะคืนอธิปไตย ลดความเปราะบาง และจัดวางพันธมิตรบนฐานเศรษฐกิจที่มั่นคงกว่า
นี่ไม่ใช่การถกเถียงเชิงทฤษฎีอีกต่อไป เพราะสุนทรพจน์มิวนิก เอกสาร CFR ที่ถูกยกมาเทียบ และชุดมาตรการที่เริ่มเดินจริง ชี้ว่าทิศทางโลกกำลังเปลี่ยน: จาก “การเสื่อมถอยที่ถูกจัดการ” ไปสู่ “การสร้างใหม่โดยเจตนา”
สารสำคัญสำหรับผู้เฝ้าดูระเบียบโลก: ยุคการลดอุตสาหกรรมโดยสมัครใจกำลังจบลง และการแข่งขันว่า “ใครควบคุมการผลิต” ได้เริ่มต้นแล้ว
A New Global Order: From Managed Decline to Deliberate Rebuilding
As the old free-trade consensus fractures, Europe faces an existential industrial squeeze under energy costs and decarbonization mandates. The U.S., under Trump, is betting that re-industrialization will restore sovereignty, reduce vulnerability, and strengthen alliances on firmer economic footing.
This is no longer abstract debate. Rubio’s Munich speech, the CFR document it implicitly challenges, and the administration’s concrete steps signal a pivotal shift: from managed decline to deliberate rebuilding.
The message for world-order observers is unmistakable: the era of voluntary de-industrialization is ending, and a new contest over control of production has begun.
