คันฉ่องส่องโลก อังกฤษ-คอมมิวนิสต์-วาทกรรมแพะรับบาป และ “Board of Peace”

A Semi-Academic Reading for Global Consideration

“อังกฤษประดิษฐ์คอมมิวนิสต์” วาทกรรมแพะรับบาป และการรื้อระเบียบโลกแบบจักรวรรดิ — อ่านควบคู่กับ Board of Peace และกรีนแลนด์

บทอ่านกึ่งวิชาการสองภาษา: อธิบาย “ข้อเสนอแบบ revisionist” ของ Richard Poe อย่างเป็นระบบ วางกรอบการพิสูจน์ให้เข้ม และโยงเข้ากับการเมืองร่วมสมัยในยุคทรัมพ์—โดยไม่ตกเป็นเครื่องมือของวาทกรรมที่ทำให้สาธารณะตัดสินใจบนฉลากแทนหลักฐาน

British “Invented Communism,” Scapegoating Narratives, and Imperial Order — Read Alongside Trump’s Board of Peace and Greenland

A bilingual semi-academic prose: outlines Richard Poe’s revisionist thesis with strict evidentiary discipline, then connects it to contemporary geopolitics in the Trump era—without letting weaponized narratives replace verification.

กดสลับภาษาได้ทันที — Switch language instantly

Method: define claim → map mechanisms → test evidence Guardrail: no scapegoating, no “label over proof” Context: Board of Peace (Jan 2026) + Greenland negotiations (Jan 2026)

หนังสือ How the British Invented Communism (And Blamed It on the Jews) ของ Richard Poe (ตีพิมพ์ปี 2024) วาง “ข้อเสนอใหญ่” แบบ revisionist ว่า คอมมิวนิสต์มิใช่วิวัฒนาการทางความคิดที่งอกขึ้นเองจากความขัดแย้งทางชนชั้นและความคิดของศตวรรษที่ 19 หากแต่เป็น “อาวุธเชิงยุทธศาสตร์” ที่เครือข่ายรัฐลับและชนชั้นนำของจักรวรรดิอังกฤษออกแบบและใช้งานเพื่อการโค่นล้ม/บ่อนทำลายคู่แข่ง โดยเฉพาะรัสเซีย—ตั้งแต่เทคนิคยุคปฏิวัติฝรั่งเศส ไปถึงปฏิวัติบอลเชวิคปี 1917 ที่ล้มราชวงศ์โรมานอฟ (ดูรายละเอียดคำโปรย/สรุปผู้เขียน) [1]

แก่นของงานประเภทนี้ไม่ได้อยู่ที่ “เล่าอดีตให้แปลกใหม่” แต่อยู่ที่การเสนอโมเดลอธิบายโลกแบบหนึ่ง: โลกถูกขับเคลื่อนด้วย เครือข่ายปฏิบัติการลับ (covert networks) ที่ใช้การปฏิวัติ การก่อความปั่นป่วน การลอบสังหาร การโฆษณาชวนเชื่อ และ “การปั้นเรื่อง” เป็นเครื่องมือรัฐศาสตร์—คล้ายสิ่งที่ปัจจุบันบางคนเรียก “สีปฏิวัติ (color revolution)”—โดยมีเป้าหมายคงอำนาจจักรวรรดิ แนวคิดนี้ดึงดูดใจผู้คนจำนวนไม่น้อย เพราะมันอธิบายได้ว่าทำไมบางการเคลื่อนไหวจึงเหมือน “ถูกจุดติด” อย่างรวดเร็ว และทำไมบางวาทกรรมจึงถูกฉีดซ้ำ จนสังคมทั้งสังคมเอนไปในทิศเดียว

จุดคุมเกมของการอ่านเชิงเหตุผล: “ข้อเสนอใหญ่” แบบนี้เป็นข้อกล่าวอ้างพิเศษ (extraordinary claim) จึงต้องการหลักฐานพิเศษตามสัดส่วน ไม่ใช่เพียงการเรียงเหตุการณ์แล้วทำให้ดูเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นอยู่เบื้องหลัง

ที่สำคัญที่สุด หนังสือของ Poe วางประเด็น “แพะรับบาป” ไว้อย่างชัดว่า ในประวัติศาสตร์มีความพยายามโยนความผิดให้ “ชาวยิว” โดยเฉพาะผ่านการอ้างถึงบทความของ Winston Churchill เรื่อง “Zionism versus Bolshevism” (ปี 1920) เพื่อบอกว่ามีการ “ชี้นำ” ให้สังคมมองผิดเป้า แม้ในรายละเอียด นักวิชาการและงานอธิบายบริบทจำนวนหนึ่งชี้ว่า การตัดตอนคำพูดของ Churchill ออกนอกบริบทเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ และต้องอ่านอย่างระมัดระวัง [2][3]

ตรงนี้เองที่เราต้องตั้ง “เส้นแดง” ให้ชัดต่อสาธารณะโลก: ไม่ว่าใครจะวิจารณ์จักรวรรดิ เครือข่ายทุน หรือรัฐลับอย่างไร การเหมารวมโทษไปที่กลุ่มชาติพันธุ์หรือศาสนาเป็นความผิดทั้งเชิงหลักการและเชิงวิธีวิทยา เพราะมันทำลายความสามารถในการพิสูจน์ และเปิดช่องให้ผู้เล่นตัวจริง “หลบหลังฝูงชน” ได้ง่ายขึ้น ข้อกล่าวหาที่ดีต้องผูกกับเอกสาร โครงสร้าง และห่วงโซ่การตัดสินใจ—not with scapegoats.

หากเราจะเทียบกับ “ความรู้พื้นฐานที่ตรวจสอบได้” ประวัติศาสตร์แนวกระแสหลักชี้ว่าแนวคิดคอมมิวนิสต์/สังคมนิยมสมัยใหม่มีรากจากยุโรปศตวรรษที่ 19 และงานคลาสสิกอย่าง The Communist Manifesto ของ Marx และ Engels ถูกตีพิมพ์ตั้งแต่ปี 1848 ก่อนปี 1917 นานมาก นี่ไม่ได้ปฏิเสธว่ามีเกมข่าวกรองหรือการแทรกแซงใด ๆ ในประวัติศาสตร์ แต่ทำให้ข้อกล่าวอ้างว่า “อังกฤษประดิษฐ์คอมมิวนิสต์” ต้องอธิบายให้ได้ว่า “ประดิษฐ์” หมายถึงอะไร: ประดิษฐ์แนวคิด? ประดิษฐ์องค์กร? ประดิษฐ์การยึดอำนาจ? หรือเพียงแทรกแซงบางขั้นตอน? [4]

เมื่อเรายืนบนฐานนี้ เราจะเห็นคุณค่าที่แท้ของการอ่านหนังสือแบบ Poe: ไม่ใช่เพื่อ “เชื่อ” ทุกข้อสรุป แต่เพื่อฝึกสายตาให้เห็นว่ารัฐและจักรวรรดิใช้เครื่องมืออะไรบ้างในการคุมโลก—และที่สำคัญคือ วาทกรรมแพะรับบาปทำงานอย่างไร เพราะมันเป็นเทคนิคคลาสสิกของการเมืองมวลชน: ทำให้ความโกรธของประชาชนไปลงกับ “เป้าหมายที่ง่าย” แทนที่จะพุ่งไปที่โครงสร้างที่จับต้องยากกว่า

---

ทีนี้โยงมาที่ปัจจุบัน: ความน่าสนใจของยุคทรัมพ์อยู่ที่การพยายาม “รื้อและจัดระเบียบใหม่” ในสนามที่เคยถูกครอบงำโดยระเบียบแบบแองโกล-อเมริกัน และเครือข่ายสถาบันพหุภาคีหลังสงครามโลก ในเดือนมกราคม 2026 ทรัมพ์ประกาศตั้ง “Board of Peace” และตัวเขาเป็นประธาน โดยมีเสียงกังวลจากนานาชาติว่าหน่วยงานใหม่นี้อาจซ้อนทับ/ท้าทายบทบาทของสหประชาชาติ ทั้งในเชิงสัญลักษณ์และเชิงอำนาจจัดการความขัดแย้ง [5][6][7]

หากมองด้วยเลนส์ “จักรวรรดิและเครือข่าย” แบบในหนังสือ Poe เราอาจตีความได้ว่า Board of Peace เป็นความพยายามสร้าง “บอร์ดอำนาจ” เพื่อรวมศูนย์กลไกการต่อรองและการรับรองความชอบธรรม (legitimacy) ใหม่—ลดการพึ่งพากติกาเก่า และเพิ่มอิทธิพลฝ่ายสหรัฐฯ แบบ America First แต่ในทางกลับกัน หากใช้เลนส์สถาบันนิยม (institutionalism) ฝ่ายวิจารณ์ก็จะมองว่า นี่คือการลดทอนหลักพหุภาคีและกติกาสากล โดยแทนที่ด้วยเวทีใหม่ที่การเข้าถึงและอำนาจต่อรองถูก “ออกแบบ” ให้เอนเอียง

บทเรียนที่เราควรยึดไว้: เมื่อมี “สถาบันใหม่” เกิดขึ้น เราไม่ควรเริ่มจากความชอบ/ความเกลียด แต่ควรถามว่า สถาบันนั้นจัดวางอำนาจอย่างไร ใครมีสิทธิ์ยับยั้ง ใครควบคุมวาระ ใครกำหนดกติกา และใครตรวจสอบได้จริง

อีกสนามที่สะท้อนการ “รื้อและยึดจุดยุทธศาสตร์” คือกรีนแลนด์: มกราคม 2026 มีรายงานว่าทรัมพ์ระบุว่าการทำข้อตกลงเกี่ยวกับกรีนแลนด์ยังอยู่ระหว่างเจรจา และเขาพูดถึง “total access” ภายใต้กรอบที่ยังไม่ชัดเจน พร้อมแรงสั่นสะเทือนทางการเมืองต่อเดนมาร์กและยุโรป [8][9] ในแง่ภูมิรัฐศาสตร์ กรีนแลนด์เป็นทั้งที่ตั้งยุทธศาสตร์อาร์กติกและมิติของทรัพยากร/แร่หายาก—ซึ่งเชื่อมต่อกับการจัดซัพพลายเชนใหม่ เพื่อไม่ให้ตกภายใต้อิทธิพลจีนมากเกินไป [10]

หากเรานำทุกชิ้นมาวางบนโต๊ะเดียว—หนังสือ Poe, Board of Peace, และกรีนแลนด์—สิ่งที่เด่นขึ้นคือ “สงครามเรื่องความชอบธรรม” ในการกำกับโลก: ฝ่ายหนึ่งต้องการคุมโลกผ่านสถาบัน กติกา และเครือข่าย (ที่มักมีภาษาแบบสากลนิยม/พหุภาคี) อีกฝ่ายต้องการคุมโลกผ่านการจัดวางอำนาจใหม่ที่ยอมรับผลประโยชน์ชาติอย่างตรงไปตรงมา (America First) และประชาชนทั่วโลกมักถูกดึงให้เลือกข้างผ่านฉลาก—แทนที่จะถูกชวนให้ตรวจสอบโครงสร้างและผลลัพธ์จริง

จุดเชื่อมกับงานของเรา: ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อ “อังกฤษประดิษฐ์คอมมิวนิสต์” ประเด็นสำคัญคือการมองให้เห็นกลไกของอำนาจ: การสร้าง/ยุบสถาบัน, การยึดจุดยุทธศาสตร์, และการใช้วาทกรรมให้มวลชนตัดสินใจเร็วโดยไม่ตรวจสอบ เพราะถ้าเราหลงเชื่อฉลาก เราอาจกลายเป็นเครื่องมือในการ “รุมสกรัม” ทำลายสิ่งที่อาจเป็นคุณต่อเราและต่อโลก—โดยไม่รู้ตัว

ในการเมืองไทย ภาพนี้ยิ่งใกล้ตัว: การ “รุมสกรัม” พรรคหรือกลุ่มที่ถูกตีตรา จนผู้คนหยุดฟังเนื้อหาและหยุดใช้เกณฑ์ เป็นรูปแบบเดียวกับที่หนังสือแนว revisionist มักชี้ให้เห็นว่าเกิดขึ้นซ้ำในประวัติศาสตร์—เพราะมันเป็นวิธีทำให้สาธารณะทำงานแทนผู้มีอำนาจ เราจึงควรยืนให้มั่นที่หลักการง่าย ๆ ที่ใช้งานได้ทั่วโลก: อย่าให้ฉลากทำหน้าที่แทนการพิสูจน์ และอย่ายอมให้การชี้เป้าแพะรับบาปทำลายความสามารถในการเห็นโครงสร้างจริง

หมายเหตุเชิงระเบียบวิธี: บทอ่านนี้สรุป “ข้อเสนอ” ของหนังสืออย่างยุติธรรมในฐานะงาน revisionist แต่ตั้งเกณฑ์การพิสูจน์ให้เข้ม และย้ำเส้นแดงเรื่องการไม่เหมารวม/ไม่โยนบาปให้กลุ่มชาติพันธุ์หรือศาสนา เพราะนั่นคือทางลัดที่ทำลายเหตุผล และมักเป็นเครื่องมือของอำนาจในทุกยุค

Richard Poe’s How the British Invented Communism (And Blamed It on the Jews) (2024) advances a sweeping revisionist thesis: modern communism was not primarily an organic ideological development driven by 19th-century social conflict, but a strategic weapon engineered and deployed by British secret services and elite networks to destabilize rivals—especially Russia—through revolution, subversion, and regime change. (See the author’s synopsis and book page.) [1]

The interpretive value of such a thesis is not that it is automatically true, but that it proposes a world-model: politics is driven by covert networks that use propaganda, infiltration, violence, and “story-engineering” as statecraft—akin to what some now call “color-revolution” techniques. This model appeals because it seems to explain why certain narratives spread with unusual speed and why public emotions can be steered toward predictable outcomes.

The discipline of reasoned reading: extraordinary claims require proportionate evidence. A persuasive timeline is not the same as documentary proof of authorship and command.

A central sensitivity in Poe’s framing is scapegoating. The book highlights how “the Jews” were historically blamed in ways that can function as misdirection, citing Winston Churchill’s 1920 “Zionism versus Bolshevism” as part of the narrative landscape. But reputable contextual treatments emphasize that Churchill is often quoted out of context, and that such texts require careful reading rather than weaponized extraction. [2][3]

Here the public guardrail must be explicit: criticism of empires, financial networks, or intelligence operations must never collapse into ethnic or religious blame. Scapegoating is both ethically wrong and methodologically corrosive: it destroys verification and offers real power-players a convenient shield behind mass prejudice. Good accusations attach to documents, institutions, and decision-chains—not to identity groups.

Against verifiable baseline history, mainstream accounts place the development of modern communist theory firmly in 19th-century European intellectual and political movements. Marx and Engels’ The Communist Manifesto was published in 1848—long before 1917—meaning that any claim of “British invention” must specify what “invention” means: invention of ideas, of organizations, of operational tactics, or selective interference at certain moments. [4]

This is where revisionist work can still be useful: it trains the reader to detect mechanisms of power—and especially the mechanics of scapegoating. Scapegoating is a classic mass-political technique: it diverts public anger toward an “easy target,” while the harder-to-see structures remain intact.

---

Now to the present. The Trump era is geopolitically interesting because it signals a push to reorder legitimacy and leverage in arenas long dominated by post-war multilateral architecture. In January 2026, Trump announced the “Board of Peace,” chaired by himself, prompting international concern that it could rival or undermine UN-centered mechanisms and norms. [5][6][7]

Through an “empire and networks” lens, one might interpret the Board of Peace as an attempt to build a new bargaining board—re-centralizing agenda control and legitimacy production under an America First architecture. Through an institutionalist lens, critics see a weakening of multilateral rule-sets in favor of a new venue whose design may structurally bias access and influence. Either way, the rational question is not whether one “likes” Trump, but how the institution allocates power: who sets the agenda, who vetoes, who audits, and what enforcement exists.

When new institutions emerge, public reason should begin with structure and incentives—not with love or hate. Ask: who writes the rules, who controls membership, who can be held accountable, and what evidence can be independently verified?

Greenland is the second arena that illustrates strategic repositioning. In January 2026, reporting indicated ongoing negotiations over a Greenland framework, with Trump publicly emphasizing “total access” under still-unclear terms—triggering political shockwaves across Denmark and Europe. [8][9] In geopolitical terms, Greenland combines Arctic strategic positioning with mineral and supply-chain dimensions, especially under efforts to reduce dependence on Chinese-controlled links. [10]

If we place Poe’s thesis, the Board of Peace, and Greenland on the same table, a larger pattern becomes visible: a struggle over legitimacy and control in global governance. One camp prefers rule-through-institutions and networks, often speaking in universalist language. Another camp prefers openly national interest and redesigned leverage. The public, however, is frequently recruited via labels rather than invited to analyze structures and outcomes.

Connection to our broader work: Regardless of whether one accepts “Britain invented communism,” the crucial civic lesson is the same: do not let weaponized narratives replace verification. When labels dominate, societies can be steered into “scrumming” targets— dismantling what may actually benefit them and the wider world, while real structures remain untouched.

This is not unique to the United States. In Thailand, “scrum narratives” can pressure citizens to stop evaluating evidence and policy substance. A global standard worth defending is simple: do not allow labels to do the job of proof, and do not permit scapegoating to erase structural accountability.

Method note: this essay summarizes the book’s thesis as a revisionist claim, but keeps the evidentiary bar high and marks a clear ethical boundary against scapegoating. That boundary is not “politeness”; it is the foundation of rational inquiry and public safety.

---

อ้างอิง:

1. หน้าแนะนำหนังสือ/สรุปผู้เขียน: เว็บไซต์ผู้เขียน Richard Poe และหน้ารวมข้อมูลหนังสือ (Amazon/Goodreads). Author page · Amazon · Goodreads
2. บริบท “Zionism versus Bolshevism” และปัญหาการตัดตอนคำพูด Churchill: Langworth (Churchill context)
3. อธิบายเพิ่มเติมว่าบทความของ Churchill มักถูกตีความ/อ้างแบบคลาดบริบท: Hillsdale (Churchill & “Protocols” context)
4. ฐานข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับ The Communist Manifesto (1848): History.com · Manifesto PDF (marxists.org)
5. Reuters: ทรัมพ์เปิดตัว “Board of Peace” ที่ Davos และเสียงกังวลว่าอาจท้าทาย/ซ้อน UN: Reuters (Jan 22, 2026)
6. White House: คำแถลง/บทความเกี่ยวกับ Board of Peace (มุมมองฝ่ายบริหาร): White House (Jan 22, 2026) · White House statement (Jan 2026)
7. ตัวอย่างมุมวิจารณ์ต่อ Board of Peace และความกังวลต่อ UN (สื่ออังกฤษ): The Guardian (Jan 22, 2026)
8. Reuters: ทรัมพ์กล่าวว่าข้อตกลงกรีนแลนด์ยังอยู่ระหว่างเจรจา (Jan 22, 2026): Reuters (Jan 22, 2026)
9. ตัวอย่างการรายงานปฏิกิริยาจากกรีนแลนด์/เดนมาร์กต่อ “red lines” และอธิปไตย: The Guardian (Jan 22, 2026)
10. บริบทด้านแร่หายาก/ความมั่นคงอาร์กติก: CSIS (Jan 8, 2026)

References:

1. Book pages/synopsis: Richard Poe’s author page and public listings (Amazon/Goodreads). Author page · Amazon · Goodreads
2. Contextual treatment of Churchill’s 1920 “Zionism versus Bolshevism” and quotation pitfalls: Langworth
3. Additional context on Churchill, misinterpretations, and related discourse: Hillsdale
4. Baseline history: The Communist Manifesto (1848): History.com · Manifesto PDF (marxists.org)
5. Board of Peace (reporting and official materials): Reuters (Jan 22, 2026) · White House (Jan 22, 2026) · The Guardian (Jan 22, 2026)
6. Greenland negotiations and strategic context: Reuters (Jan 22, 2026) · The Guardian (Jan 22, 2026) · CSIS (Jan 8, 2026)