Top 10 Countries with the Largest Gold Reserves (2025)

Gold continues to be a key component of international reserves for many countries due to its role as a safe-haven asset, hedge against inflation, and tool for economic stability. Below is a list of the top ten countries with the largest gold reserves based on the most recent data available from the World Gold Council (WGC) and other sources, reflecting holdings as of early 2025 (specifically March 2025 for most countries, per IMF International Financial Statistics). The reserves are measured in metric tonnes.

Top 10 Countries with the Largest Gold Reserves (2025):

1. United States: 8,133.46 tonnes
   • The U.S. holds the largest gold reserves globally, nearly equaling the combined reserves of the next three countries. Much of this is stored at Fort Knox, with additional holdings at the Federal Reserve Bank of New York and other depositories. Gold represents about 76% of its foreign reserves.
2. Germany: 3,351.53 tonnes
   • Germany ranks second, with gold stored domestically and in vaults in New York, London, and Switzerland. About two-thirds of its foreign reserves are in gold, reflecting its historical trust in the metal as a store of value.
3. Italy: 2,451.84 tonnes
   • Italy’s reserves, managed by Banca d’Italia, are held both domestically and abroad (U.S., UK, Switzerland). Gold plays a significant role in its economic strategy, with no major sales in recent years.
4. France: 2,436.94 tonnes
   • France stores all its gold domestically, managed by the Banque de France. Its reserves have remained stable, serving as a hedge against economic and geopolitical risks.
5. China: 2,280 tonnes
   • China has significantly increased its gold reserves in recent years, with purchases of 44.17 tonnes in 2024 alone. The People’s Bank of China holds gold domestically, though some analysts suggest actual holdings may be higher than reported. Gold is about 5.5% of its massive foreign exchange reserves.
6. Russia: 2,332.74 tonnes
   • Russia, a major gold producer, stores all its reserves domestically in Moscow and Saint Petersburg. It has been a consistent buyer since 2007, though purchases slowed in 2024 (3.11 tonnes added).
7. Switzerland: 1,040 tonnes
   • Switzerland, with the world’s highest per capita gold reserves, maintains stable holdings. Its gold is used to support economic stability and is partly a legacy of its role in gold trading during World War II.
8. Japan: 846 tonnes
   • Japan’s reserves, managed by the Bank of Japan, have increased slightly to 846 tonnes by late 2024. Gold constitutes about 2% of its total reserves, reflecting a cautious approach to reserve management.
9. India: 876.18 tonnes
   • India, a major gold consumer, added 72.60 tonnes in 2024, making it the second-largest buyer after Poland. Managed by the Reserve Bank of India, gold is stored in Mumbai and abroad (UK, Switzerland). It serves as a hedge against inflation and currency fluctuations.
10. Poland: 448.23 tonnes
    • Poland has aggressively increased its reserves, adding 89.54 tonnes in 2024, the largest globally that year. Gold is stored in Warsaw and abroad (UK, Switzerland) and is part of Poland’s strategy to bolster financial security amid regional tensions.

Notes:

• Data Sources: The figures are primarily sourced from the World Gold Council (WGC) and IMF International Financial Statistics (IFS), with updates as of March 2025 for most countries. Some data, like Russia’s, may be less reliable due to reporting gaps in 2024.
• Trends: Central banks globally have been net buyers of gold since 2010, with 2024 seeing over 1,000 tonnes purchased, driven by economic uncertainties and geopolitical tensions. Poland, Turkey (+75 tonnes), India, and China were among the top buyers in 2024.
• Why Gold?: Countries hold gold for currency stabilization, diversification from the U.S. dollar, and protection against inflation and geopolitical risks. Gold’s role as a “safe-haven” asset has grown amid recent global trade tensions and tariff policies.
• Caveats: Some countries, like China, may underreport reserves, and gold leasing or swaps can obscure actual holdings. Physical storage locations may also vary, with some nations repatriating gold for security.

อุปสรรคของ BRICS ในการโค่นล้มดอลลาร์ และเกมตอบโต้ของทรัมป์ หลังผ่าน 100 วันแรก 🏛️

 

บทวิเคราะห์นี้รวมเอาภาพรวมการสร้างความแข็งแกร่งทั้งภายในและภายนอกของสหรัฐฯ ภายใต้ทรัมป์ และวิธีที่สหรัฐฯ ใช้เครื่องมือทางการเงิน-ภูมิรัฐศาสตร์เพื่อรับมือกับแนวทาง de-dollarization ของ BRICS ดังนี้

---

1. ทรัมป์กำกับสหรัฐฯ กว่า 100 วันนี้ – สะท้อนพลังทางเศรษฐกิจและความร่วมมือระหว่างประเทศ 🏛️ 

• ทรัมป์จัดงานรำลึก “100 วันแรก” ที่รัฐมิชิแกน เพื่อเน้นผลงานด้านการลดกฎระเบียบ, ปรับลดงบประมาณ, และเพิ่มการส่งออกสหรัฐฯ  

• ระหว่างทริปตะวันออกกลาง สหรัฐฯ อ้างว่าประเทศในภูมิภาคให้คำมั่นลงทุนในสหรัฐฯ รวมกว่า 2 ล้านล้านดอลลาร์ ซึ่งแม้จะมีข้อกังขาว่าตัวเลขนี้ “ปูพรม” แต่ก็ช่วยเสริมภาพว่าสหรัฐฯ ยังเป็นแหล่งลงทุนที่น่าเชื่อถือ 

• ต่อมาในการเยือน UAE อีกครั้ง ทรัมป์ประกาศ 200 พันล้านดอลลาร์ ในดีลใหม่ และเร่งดีลเดิมของ UAE มูลค่า 1.4 ล้านล้านดอลลาร์ ให้เกิดขึ้นเร็วขึ้น 

• ขณะเดียวกัน ในการพบกับผู้นำอินเดีย ทรัมป์เผยว่า “อินเดียพร้อมให้ศูนย์เปอร์เซ็นต์ภาษี” แก่สินค้านำเข้าจากสหรัฐฯ เพื่อแลกกับการขยายตลาดสหรัฐฯ ในอินเดีย 

---

2. อุปสรรคที่ 1: Network Effects ของดอลลาร์ – ทรัมป์ใช้ดีลลงทุน “ล็อก” การค้าให้ผูกกับดอลลาร์

• เหตุผลสำคัญ: ดอลลาร์ถูกใช้ในการตั้งราคา, การชำระหนี้ระหว่างประเทศ, และเป็นแหล่งพักสินทรัพย์ปลอดภัย

• ทรัมป์เสริมภาพต้องการ “เงินทุนต่างชาติไหลกลับสหรัฐฯ” ด้วยการเจรจาดีลลงทุนหลายล้านล้านดอลลาร์ เพื่อให้คู่ค้าในตะวันออกกลางและอินเดีย “ผูกตลาด” กับดอลลาร์ต่อไป

• ผลลัพธ์: แม้ BRICS+ จะขยายการค้าภายในกลุ่ม แต่บริษัทและธนาคารยังคงต้องถือดอลลาร์เพราะดีลลงทุนมูลค่ามหาศาลยังคงนับเป็นดอลลาร์ก่อนเสมอ

---

3. อุปสรรคที่ 2: ความแตกแยกภายใน BRICS – เกม “Divide and Rule” ของทรัมป์ ⚖️ 

• ความจริง: จีน-อินเดียมีข้อพิพาทพรมแดน, รัสเซียโดนคว่ำบาตร, บราซิล–แอฟริกาใต้ยังมีจุดยืนใกล้ตะวันตก

• เกมทรัมป์:

  1. หนุนข้อตกลงทวิภาคีกับอินเดียเชิงเศรษฐกิจ เพื่อแบ่งแยกความร่วมมืออินเดีย–จีน 

  2. ส่งเสริมสัมพันธไมตรีด้านพลังงานและการค้า กับซาอุดีอาระเบียและ UAE เพื่อสร้าง “แกนเศรษฐกิจใหม่” ที่ไม่ใช่ BRICS

• ผลลัพธ์: BRICS จะประสานงานยากขึ้น เมื่อสมาชิกแต่ละคนมีพันธมิตรทางเลือกที่เป็นรายบุคคล

---

4. อุปสรรคที่ 3: โครงสร้างสถาบันไม่เสถียร – ทรัมป์โปรโมต “ดิจิทัลดอลลาร์” และเสริมกลไกการกำกับดูแล 🔐 

• BRICS ยังขาดธนาคารกลางที่เป็นอิสระ, ตลาดตราสารหนี้เปิดเสรี, และความโปร่งใสทางกฎเกณฑ์

• ทรัมป์สั่งการศึกษา “ดิจิทัลดอลลาร์” เร่งด่วน พร้อมเชิญพันธมิตร G7 และกลุ่ม NATO ร่วมทดลองระบบ เพื่อสร้างความเชื่อมั่นในสกุลเงินสหรัฐฯ

• นอกจากนี้ ยังผลักดันมาตรการ ป้องปรามความเสี่ยง (risk-off) เช่น ปรับขึ้นดอกเบี้ยเพื่อรักษาความน่าสนใจของตราสารหนี้ดอลลาร์

---

5. อุปสรรคที่ 4: Weaponization of Dollar – เครื่องมือทางภูมิรัฐศาสตร์ของทรัมป์ 🛡️ 

• การคว่ำบาตรผ่าน SWIFT และการอายัดทุนสำรองกลายเป็น “อาวุธลับ” ของวอชิงตัน

• หลัง 100 วัน ทรัมป์ขยายขอบเขตการคว่ำบาตรไปยังผู้ที่สนับสนุน BRICS+ หรือแม้แต่บริษัทกลางภาคีที่อาจทำธุรกิจกับรัสเซียและจีน

• เกมต่อรอง: สหรัฐฯ อาจ “ยกเลิก” มาตรการคว่ำบาตรให้เป็นรางวัล หากประเทศใดถอยหนีจากโครงการ de-dollarization

---

6. อุปสรรคที่ 5: ยังไม่มีคู่แข่งที่พร้อม – ทรัมป์ย้ำ “dollar = freedom” 🔍 

• หยวนยังถูกควบคุมทุน กำลังซื้อจึงถูกจำกัด, รัสเซียถูกคว่ำบาตรลึกซึ้ง, สกุลใหม่ BRICS ยังไม่มีตลาดจริง

• ทรัมป์ปลุกระดม Narrative ระดับโลกผ่านงานสัมมนาและสื่อว่า “ดอลลาร์คือตัวแทนของเสรีภาพทางเศรษฐกิจ”

• ใช้การประชาสัมพันธ์ระดับสูง (public diplomacy) ผสมกับการลงนามข้อตกลงวัฒนธรรม–การศึกษา (soft power) เพื่อสร้างภาพลักษณ์ “เงินสหรัฐเป็นสกุลแห่งเสรีภาพ”

---

สรุปเกมระยะยาว 🔚 

แม้ BRICS+ จะพยายามลดบทบาทดอลลาร์ผ่าน Rio Reset และโครงการ de-dollarization ต่างๆ แต่ ดอลลาร์ยังได้เปรียบในเชิงสภาพคล่อง, เครือข่ายทั่วโลก, และเครื่องมือทางภูมิรัฐศาสตร์ ที่สหรัฐฯ โดยทรัมป์กำลังขยายขอบเขตอย่างรอบด้าน ทั้งการใช้ hard power, soft power, และการเสริมโครงสร้างทางการเงินของตัวเอง

บทบาทของทรัมป์หลัง 100 วัน จึงไม่ใช่แค่กรอกตัวเลขดีลลงทุน แต่เป็นการ “ล็อก” สมดุลอำนาจโลกผ่านการตอกย้ำอิทธิพลของดอลลาร์ในหลากหลายมิติ ทำให้การโค่นดอลลาร์ของ BRICS น่าจะเป็น “สงครามยืดเยื้อ” มากกว่าการปฏิวัติในเร็ววัน

Why Nations Fail: The Origins of Power, Prosperity, and Poverty (Reading Digest)

 Why Nations Fail: The Origins of Power, Prosperity, and Poverty by Daron Acemoglu and James A. Robinson argues that the key to a nation’s prosperity lies in its institutions. The book explores why some nations thrive while others stagnate, emphasizing that economic and political institutions shape a country’s success or failure. Below is a summary of the main points, based on widely available analyses and summaries of the book:

1. Inclusive vs. Extractive Institutions:
   • Inclusive institutions promote economic growth by ensuring broad participation, secure property rights, and incentives for innovation. They foster equal opportunities, rule of law, and merit-based systems (e.g., Western democracies like the United States or South Korea).
   • Extractive institutions concentrate power and wealth among elites, stifling innovation and growth. They prioritize the interests of a few over the many, often through corruption or monopolies (e.g., colonial Latin America, North Korea).
   • The difference between inclusive and extractive institutions explains why some nations prosper while others fail.
2. Historical Roots of Institutions:
   • Institutional differences often stem from historical events, particularly during critical junctures like colonization or revolutions.
   • For example, European colonization created inclusive institutions in regions with low population density (e.g., North America, Australia), where settlers built systems for broad participation. In contrast, densely populated areas (e.g., Congo, Latin America) saw extractive systems designed to exploit resources and labor.
   • These historical patterns persist, shaping modern economic outcomes.
3. The Role of Political Power:
   • Economic institutions are deeply tied to political systems. Inclusive political institutions distribute power broadly, enabling inclusive economic systems. Extractive political systems concentrate power, leading to extractive economies.
   • Centralized political power is necessary to avoid chaos, but it must be balanced with pluralism to prevent elites from monopolizing resources.
4. Virtuous and Vicious Cycles:
   • Inclusive institutions create a virtuous cycle: prosperity reinforces trust in institutions, encouraging further investment and innovation.
   • Extractive institutions create a vicious cycle: elites maintain power, suppress competition, and block reforms, perpetuating poverty and instability.
   • Breaking a vicious cycle requires significant disruption, such as a revolution or external intervention, but success is not guaranteed.
5. Geography and Culture Are Not Destiny:
   • The authors reject geography (e.g., climate, resources) and culture (e.g., work ethic, religion) as primary determinants of prosperity.
   • For example, North and South Korea share similar geography and culture but have vastly different outcomes due to institutional differences (inclusive in South Korea, extractive in North Korea).
   • Similarly, resource-rich nations like Sierra Leone often fail due to extractive institutions, while resource-poor nations like Japan thrive with inclusive ones.
6. Critical Junctures and Contingency:
   • Historical events like the Black Death, the Industrial Revolution, or the Glorious Revolution in England acted as critical junctures, reshaping institutions.
   • These moments highlight the role of contingency—small differences in initial conditions or responses to crises can lead to divergent institutional paths.
   • For instance, England’s inclusive institutions post-Glorious Revolution contrasted with Spain’s extractive ones, driving their differing economic trajectories.
7. Why Extractive Institutions Persist:
   • Elites in extractive systems resist change to maintain power, even if it harms long-term growth. This explains why reforms often fail in nations with entrenched elites.
   • Examples include Zimbabwe under Mugabe or the Soviet Union, where elites prioritized control over economic progress.
8. Aid and Policy Alone Cannot Fix Poverty:
   • Foreign aid or top-down policy changes often fail in extractive systems because elites divert resources to maintain power.
   • Sustainable growth requires transforming institutions to be more inclusive, which often demands grassroots movements or significant political upheaval.
9. Case Studies:
   • The book uses historical and contemporary examples to illustrate its thesis:
     • Venice: Early inclusive institutions drove prosperity, but elite capture later led to decline.
     • Botswana: Post-colonial inclusive institutions enabled stability and growth, unlike many African neighbors.
     • United States vs. Latin America: Different colonial legacies (settler vs. extractive colonies) explain divergent economic paths.
     • China: Recent growth under extractive institutions is unsustainable without political reform, as it relies on copying rather than innovating.
10. Implications for Policy and Development:
    • Long-term prosperity requires building inclusive institutions, which involves democratizing political power and ensuring economic opportunities for all.
    • Short-term growth in extractive systems (e.g., China’s rapid development) may occur but is fragile without institutional reform.
    • Policymakers must focus on empowering citizens and reducing elite control, though this is a slow and challenging process.

Key Takeaway: The central argument is that nations fail when their institutions are extractive, concentrating wealth and power among a few, while nations succeed with inclusive institutions that distribute opportunities and incentives broadly. Historical contingencies shape these institutions, but their persistence depends on political dynamics. Addressing global poverty requires fostering inclusive institutions, a complex task given elite resistance and historical legacies.