ทำไม Greenland เป็นแค่ "เกาะ" แต่ Australia เป็น "ทวีป"?

ทำไม Greenland เป็นแค่ “เกาะใหญ่ที่สุดในโลก”
แต่ Australia กลับได้เป็น “ทวีปเล็กที่สุด”?

หลายคนเคยสงสัยเหมือนกันใช่ไหมครับ ว่าทั้งคู่ล้อมรอบด้วยน้ำหมดเลย แล้วทำไมคนละฐานะกันขนาดนี้? คำตอบสั้น ๆ คือ ไม่มีนิยามวิทยาศาสตร์ตายตัว แต่มี “ข้อตกลงร่วมกัน” ของมนุษย์หลายร้อยปีที่ผสมทั้งขนาด ธรณีวิทยา ชีวภาพ และประวัติศาสตร์เข้าไว้ด้วยกัน จนสุดท้าย Greenland ถูกเรียก “เกาะ” ส่วน Australia ได้เลื่อนขั้นเป็น “ทวีป” มาดูกันแบบชัด ๆ จากทุกมุมเลยครับ

1. ขนาด — เกณฑ์ที่ทุกคนมองเห็นก่อน

Australia ใหญ่กว่ามาก (7.69 ล้าน ตร.กม.) ส่วน Greenland มีแค่ 2.17 ล้าน ตร.กม. — น้อยกว่าเกือบ 3.5 เท่า ถ้าจะให้เทียบง่าย ๆ ก็เหมือน Australia เป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ส่วน Greenland เป็นคฤหาสน์หลังโตแต่ยังไม่ถึงขั้น “ใหญ่พอจะเรียกตัวเองว่าบ้านทั้งหลัง”

2. แผ่นเปลือกโลก — เหตุผลทางวิทยาศาสตร์ที่หนักแน่นที่สุด

นี่คือจุดตัดสินใจที่แท้จริง:

• Australia นั่งอยู่บนแผ่นเปลือกโลกของตัวเอง (Australian Plate) แยกขาดจากแผ่นอื่นอย่างชัดเจน เป็น continental crust ที่หนาและเก่าแก่
• Greenland อยู่บน แผ่นเดียวกับทวีปอเมริกาเหนือ (North American Plate) และยังเชื่อมต่อกันด้วย continental shelf ที่ตื้นมาก (น้ำลึกแค่ไม่กี่ร้อยเมตร)

พูดง่าย ๆ คือ Greenland เป็น “แขนขา” ที่ยื่นออกมาจากตัวทวีปอเมริกาเหนือ เหมือนคาบสมุทรยักษ์ที่บังเอิญล้อมรอบด้วยน้ำทั้งหมด

3. Continental Shelf — สะพานใต้ทะเลที่ซ่อนอยู่

ถ้าดูแผนที่ใต้น้ำ จะเห็นว่า Greenland เชื่อมต่อกับแคนาดาและเกาะอื่น ๆ ในอาร์กติกด้วยไหล่ทวีปที่กว้างและตื้นมาก ส่วน Australia มี shelf ของตัวเองที่ค่อนข้างแยกตัวชัดเจน → นี่คือเหตุผลที่นักธรณีวิทยาหลายคนบอกว่า “Greenland จริง ๆ แล้วเป็นส่วนหนึ่งของทวีปอเมริกาเหนือ”

4. ความหลากหลายทางชีวภาพ — Australia แตกต่างสุด ๆ

Australia มีสัตว์และพืชเฉพาะถิ่นสูงมาก (จิงโจ้ โคอาล่า พลาติปัส ยูคาลิปตัส ฯลฯ) จนถือเป็น “อาณาจักรชีวภาพแยกต่างหาก” ส่วน Greenland มีระบบนิเวศคล้ายอเมริกาเหนือตอนเหนือ (หมีขั้วโลก กวางมูส หมาป่า ฯลฯ) ไม่ได้มีเอกลักษณ์โดดเด่นขนาดนั้น

5. ประวัติศาสตร์และ “ข้อตกลงของมนุษย์”

ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 นักสำรวจและแผนที่โลกตะวันตกก็จัด Australia เป็นทวีปมาตลอด เพราะขนาด + ความแยกตัว + ความสำคัญทางการเมือง ส่วน Greenland ถูกเรียก “เกาะ” ตั้งแต่สมัยไวกิ้ง (ค.ศ. 986) และไม่มีใครเคยเสนอจริงจังว่าจะเลื่อนขั้นเป็นทวีป

สรุปสั้น ๆ แบบจำง่าย

Greenland เป็นเกาะใหญ่สุดในโลก เพราะติด continental shelf กับอเมริกาเหนือ + อยู่แผ่นเปลือกโลกเดียวกัน + ขนาดยังไม่ถึงเกณฑ์

Australia เป็นทวีปเล็กสุด เพราะใหญ่กว่า + มีแผ่นเปลือกโลกแยก + ระบบนิเวศแยกตัวชัดเจน + คนเรียกแบบนี้มานานแล้ว

เกณฑ์	Greenland	Australia	ผล
ขนาดพื้นที่	~2.17 ล้าน ตร.กม.	~7.69 ล้าน ตร.กม.	Australia ใหญ่กว่ามาก
แผ่นเปลือกโลก	ร่วมกับอเมริกาเหนือ	แผ่นของตัวเอง	Australia แยกชัด
Continental shelf	เชื่อมกับอเมริกาเหนือ	แยกตัว	Greenland “ติด” ทวีป
ความหลากหลายทางชีวภาพ	คล้ายอเมริกาเหนือ	เอกลักษณ์สูงมาก	Australia แตกต่างสุด ๆ
การเรียกตามประเพณี	เกาะมาตลอด	ทวีปมาตั้งแต่ศตวรรษ 19	Australia = ทวีป

คันฉ่องส่องโลก / Mirror-Lens World

ทรัมพ์กับการรื้อ “ระบอบเก่า” — เมื่อศัตรูไม่ใช่คน แต่คือโครงสร้างอำนาจโลก

บทอ่านนี้เล่า “กรอบคิด” จากคลิปวิเคราะห์ที่อ้างว่า Donald Trump กำลังชนกับระบอบจักรวรรดิอังกฤษ–ดัตช์/ชนชั้นนำการเงินข้ามชาติ โดยจัดวางเป็นเรื่องเชิงโครงสร้าง พร้อมแยก “ข้อเท็จจริงที่ตรวจสอบได้” ออกจาก “ข้อกล่าวอ้าง/การตีความ” เพื่อให้ผู้อ่านคิดต่ออย่างมีวินัยทางหลักฐาน

บทนำ: ศัตรูที่แท้จริงอาจไม่ใช่ “ฝ่ายการเมือง” แต่คือ “ระบอบ”

กรอบคิดของคลิป (โดย Susan Kokinda) เริ่มจากการ “ย้ายจุดโฟกัส” ของการเมืองอเมริกาออกจากการทะเลาะกันระหว่างพรรค ไปสู่ข้อเสนอที่ใหญ่กว่า: ทรัมพ์ไม่ได้สู้กับคู่แข่งแบบเดิม แต่กำลังชนกับระบอบอำนาจข้ามชาติ ที่สืบทอดอิทธิพลมาตั้งแต่ยุคจักรวรรดินิยมยุโรปและระบบการเงินสมัยใหม่

คันฉ่องส่องโลกชวนตั้งกรอบ:
หากมี “ผู้ชนะ” ในสงคราม/วิกฤตซ้ำซากที่คนส่วนใหญ่เป็นผู้จ่ายต้นทุน เราควรถามว่า โครงสร้างใดทำให้บางกลุ่ม “ชนะได้เสมอ” โดยไม่ต้องรับผิดผ่านการเลือกตั้ง

เพื่ออ่านอย่างไม่หลงทาง เราจะถือหลัก 3 ชั้นตลอดบท:

• ชั้น Aข้อเท็จจริงที่ตรวจสอบได้ (เช่น วันเวลา/เอกสาร/องค์กร/กฎหมาย)
• ชั้น Bข้อกล่าวอ้างเชิงเหตุ–ผล (เช่น ใคร “ตั้งใจ” ยืดสงคราม)
• ชั้น Cการตีความเชิงระบอบ (เช่น “Anglo-Dutch stranglehold”)

คำเตือนด้านหลักฐาน:
ประเด็นจำนวนมากในคลิปเป็น “ข้อกล่าวอ้างเชิงการเมือง” ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่สรุปได้จากหลักฐานชิ้นเดียว บทอ่านนี้จึงตั้งใจ “ทำให้กรอบคิดอ่านออก” พร้อมชี้จุดที่ยังเป็นข้อถกเถียงในเชิงข้อมูล

แนวรบที่ 1: ยูเครน — สงครามเพื่อสันติภาพ หรือเพื่อยืดอำนาจ?

คลิปเสนอว่า สงครามยูเครนถูกผลักให้ยืดเยื้อโดยชนชั้นนำยุโรปและเครือข่ายอำนาจเก่า เพราะสงครามมี “ฟังก์ชันเชิงโครงสร้าง” หลายอย่าง ได้แก่ การคงบทบาททางความมั่นคงของตะวันตก, การหล่อเลี้ยงอุตสาหกรรมความมั่นคง, และการผูกยุโรปให้เดินตามกติกาเดิมที่ตนไม่ได้เป็นคนกำหนดทั้งหมด

จุดยึดจากข้อมูลจริงที่พอจับต้องได้

• มีการถกเถียงในพื้นที่สาธารณะว่า “ดีลสันติภาพ” ช่วงต้นปี 2022 มีอยู่จริงแค่ไหน และใครมีบทบาททำให้มันพัง โดยมีทั้งมุมที่มองว่าตะวันตก/ผู้นำบางคนมีผลต่อทิศทาง และมุมที่โต้ว่า “ยังไม่มีข้อตกลงที่พร้อมเซ็น” อยู่แล้ว (ดู Endnote 1–3)
• ณ ปัจจุบัน ประเด็นการยุติสงครามยังติดอยู่กับข้อเรียกร้องเรื่องดินแดน (เช่น Donetsk/Donbas) ที่ทั้งสองฝ่ายยืนแข็ง ซึ่งทำให้ “การจบสงครามแบบง่าย” เป็นเรื่องยากมากในทางปฏิบัติ (Endnote 4–5)

“คำถามไม่ใช่ใครพูดว่าอยากได้สันติภาพ แต่คือใครได้ประโยชน์จากการที่สันติภาพ ‘เกิดไม่ได้’”

— มุมมองเชิงโครงสร้างแบบคันฉ่องส่องโลก

ในกรอบของคลิป ทรัมพ์ถูกวางบทเป็นผู้พยายาม “ตัดวงจรสงคราม” ไม่ใช่เพราะรักใครเป็นพิเศษ แต่เพราะมองว่าสงครามที่ยืดเยื้อทำลายฐานอุตสาหกรรม–การเงินของสหรัฐฯ เองในระยะยาว (ข้อสรุปนี้เป็น ชั้น C ของการตีความ มากกว่าข้อเท็จจริงที่พิสูจน์ได้ทันที)

แนวรบที่ 2: สิ่งแวดล้อม — การรักษ์โลกแบบใดที่ “ต่อต้านมนุษย์”?

คลิปโจมตี “สิ่งแวดล้อมนิยม” บางสายว่าไม่ได้มุ่งคุ้มครองธรรมชาติอย่างสมดุล แต่ใช้ “นโยบายพลังงาน” เป็นเครื่องมือจำกัดศักยภาพมนุษย์ผ่านพลังงานราคาแพงและไม่เสถียร แล้วทำให้ภาคการผลิตเสื่อมถอย—โดยเฉพาะในประเทศที่ต้องการพลังงานราคาถูกเพื่ออุตสาหกรรม

ประเด็นที่ตรวจสอบได้: WWF และบทบาทชนชั้นนำยุโรป

คลิปโยงรากแนวคิดสิ่งแวดล้อมสมัยใหม่ไปถึง World Wildlife Fund (WWF) ซึ่งมีข้อมูลยืนยันว่า Prince Bernhard of the Netherlands เป็นประธานคนแรก และองค์กรก่อตั้งในปี 1961 (Endnote 6–8) รวมถึงมีข้อมูลว่า Prince Philip เกี่ยวข้องกับกองทุน/โครงสร้างระดมทุนบางส่วนของ WWF (Endnote 9)

แต่ต้องแยก “ข้อเท็จจริง” ออกจาก “ข้อสรุป”:
การที่ชนชั้นนำมีบทบาทในองค์กรอนุรักษ์ ไม่ได้พิสูจน์เองโดยอัตโนมัติ ว่านโยบายสิ่งแวดล้อมทั้งหมดคือ “โครงการควบคุมมนุษย์” นี่คือจุดที่คลิปก้าวไปสู่ ชั้น B–C ซึ่งต้องใช้หลักฐานหลายชุดประกอบ

อย่างไรก็ตาม คำถามแบบคันฉ่องที่มีน้ำหนักคือ: นโยบายสิ่งแวดล้อมที่ทำให้พลังงานแพงขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระทบชนชั้นแรงงานและประเทศกำลังพัฒนาอย่างไร? และใครคือผู้ที่ “รับความเสี่ยงน้อยที่สุด” แต่ “ได้อำนาจกำกับมากที่สุด” จากการเปลี่ยนผ่านพลังงาน

แนวรบที่ 3: ธนาคารกลาง — ศึกที่ลึกที่สุด เพราะไม่มีเสียงปืน

ในสายตาคลิป การเผชิญหน้าทางการเมืองกับ Federal Reserve (Fed) และประธาน Fed ถูกตีความว่าเป็นการท้าทาย “ระบอบการเงิน” ที่ทำให้กำไรการเงินชนะเศรษฐกิจจริง โดยเฉพาะเมื่อประเทศพึ่งพาการเงินมากกว่าการผลิต

ประเด็นที่ตรวจสอบได้: การก่อตั้ง Fed

สิ่งที่ยืนยันได้แน่นอนคือ Federal Reserve System ถูกจัดตั้งโดย Federal Reserve Act ซึ่งประธานาธิบดี Woodrow Wilson ลงนามเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 1913 (Endnote 10–12)

คันฉ่องชวนมอง “เศรษฐกิจจริง”:
ต่อให้เราถกเถียงเรื่องแรงจูงใจของผู้เล่นทางการเงินไม่จบ คำถามที่ตรวจสอบได้คือ นโยบายการเงินส่งผลต่อ “งาน–การผลิต–ความสามารถแข่งขัน” อย่างไร และใครแบกรับต้นทุนของเงินเฟ้อ/ดอกเบี้ย/ภาวะถดถอยมากที่สุด

คลิปสรุปว่า ทรัมพ์ยืนอยู่ฝั่ง “เศรษฐกิจจริง” (physical economy) เน้นงานที่ผลิตได้จริงและอุตสาหกรรม มากกว่าการเติบโตเชิงตัวเลขจากกำไรทางการเงิน (นี่เป็น ชั้น C เพราะยังต้องดูชุดนโยบายจริงรายภาคส่วนประกอบ)

สถิติ/ตัวเลขที่ควรรู้ (เฉพาะที่ตรวจสอบได้จากแหล่งอ้างอิง)

1913 Federal Reserve Act ลงนามเป็นกฎหมาย จัดตั้งระบบธนาคารกลางสหรัฐฯ (Fed). (Endnote 10–12)

1961 WWF ถูกก่อตั้ง และ Prince Bernhard เป็นประธานคนแรก. (Endnote 6–8)

เมษายน 2022 (ถกเถียง) มีข้อถกเถียงสาธารณะเรื่องสถานะการเจรจา/ข้อตกลงช่วงต้นสงคราม และบทบาทของผู้นำตะวันตก โดยมีทั้งฝ่ายที่เชื่อว่ามีการสกัดดีล และฝ่ายที่โต้ว่า “ยังไม่มีดีลพร้อมเซ็น”. (Endnote 1–3)

ปมดินแดน (ต่อเนื่อง) รายงานข่าวในช่วงหลังยังชี้ว่าประเด็นดินแดน/Donbas เป็นจุดติดหลักของการยุติสงคราม. (Endnote 4–5)

บทสรุป: จะเชื่อหรือไม่เชื่อ “ระบอบ 300 ปี” ก็ยังต้องตอบคำถามนี้

จุดสำคัญของคลิปไม่ใช่การบอกให้เราศรัทธาตัวบุคคล แต่คือการบังคับให้เรามอง “โครงสร้าง” ว่ามีอำนาจที่ไม่ต้องรับผิดผ่านประชาชนหรือไม่ และมันขับเคลื่อนสงคราม พลังงาน และการเงินไปในทิศทางใด

“ถ้าอำนาจโลกไม่ได้อยู่ในรัฐบาลที่เราเลือก แล้วมันอยู่ในโครงสร้างใด — และใครได้ประโยชน์จากมัน?”

— คำถามคันฉ่อง (ใช้ได้กับทุกค่าย ทุกบุคคล)

สำหรับ “คันฉ่องส่องโลก” บทสรุปที่รับผิดชอบที่สุดคือ: อ่านคลิปนี้ได้ในฐานะกรอบตีความเชิงอำนาจ แล้วนำไปตรวจสอบทีละชั้น—แยกข้อเท็จจริงออกจากข้อกล่าวอ้าง—ก่อนตัดสิน เพราะโลกใหม่จะไม่ถูกกำหนดด้วยอารมณ์ แต่ด้วย “วินัยทางหลักฐาน” ของสังคมที่ตื่นรู้

Endnotes และบรรณานุกรม (APA 7th edition)

หมายเหตุ: แหล่งอ้างอิงด้านล่างใช้เพื่อยืนยัน “ข้อเท็จจริงที่ตรวจสอบได้” และเพื่อสะท้อนความเห็นต่างในประเด็นที่ยังถกเถียง ไม่ได้ใช้เป็นการยืนยันข้อสรุปทั้งหมดของคลิป

1. The Guardian. (2024, April 22). Did Boris Johnson really sabotage peace talks between Ukraine and Russia in 2022? (บทความอธิบายว่าภาพ “มีดีลพร้อมเซ็น” นั้นซับซ้อน และโต้ข้อกล่าวหาแบบเหมารวม). (ดูในแหล่งข่าว) :contentReference[oaicite:0]{index=0}
2. Responsible Statecraft. (2024, September 13). Did the West scuttle the Istanbul talks…? (บทความวิเคราะห์/รายงานที่สะท้อนมุมมองว่าการเจรจามีพลวัตและแรงกดดันภายนอกหลายชั้น). :contentReference[oaicite:1]{index=1}
3. EUvsDisinfo. (n.d.). Boris Johnson sabotaged a peace agreement between Ukraine and Russia in 2022 (Disinformation report). (สะท้อนมุมมองโต้ว่าเรื่อง “Johnson sabotage” ถูกใช้เป็นวาทกรรมข้อมูลบิดเบือนในบางบริบท). :contentReference[oaicite:2]{index=2}
4. Reuters. (2025, December 3). Why are Ukraine and Russia not able to agree on the fate of Donetsk? (ชี้ปม Donetsk/Donbas เป็นประเด็นติดหลักการยุติสงคราม). :contentReference[oaicite:3]{index=3}
5. Financial Times. (2025, December 3). Ukraine must give up territory for war to end, Russia insists ahead of talks (รายงานการเจรจาและข้อเรียกร้องเรื่องดินแดนที่เป็นอุปสรรคหลัก). :contentReference[oaicite:4]{index=4}
6. World Wildlife Fund. (n.d.). WWF’s history. (ประวัติองค์กร ระบุการก่อตั้งปี 1961 และ Prince Bernhard เป็นประธานคนแรก). :contentReference[oaicite:5]{index=5}
7. WWF. (n.d.). WWF mourns loss of Founder-President HRH Prince Bernhard of the Netherlands. (บทความรำลึกยืนยันบทบาทผู้ก่อตั้ง/ประธานระหว่างประเทศของ Prince Bernhard). :contentReference[oaicite:6]{index=6}
8. The Royal House of the Netherlands. (n.d.). Prince Bernhard — Public appointments. (หน้าราชสำนักเนเธอร์แลนด์กล่าวถึงการจัดตั้ง WWF และบทบาทของ Prince Bernhard). :contentReference[oaicite:7]{index=7}
9. Wikipedia contributors. (2025). World Wide Fund for Nature. (มีการกล่าวถึงการตั้งกองทุน/กลไกระดมทุนที่เกี่ยวข้องกับ Prince Philip; ใช้เพื่อชี้ “ข้ออ้างที่ตรวจสอบต่อได้” ไม่ใช่บทสรุปสุดท้าย). :contentReference[oaicite:8]{index=8}
10. Federal Reserve History (Federal Reserve Bank of Kansas City). (n.d.). Federal Reserve Act signed into law. (ยืนยันวันที่ 23 December 1913). :contentReference[oaicite:9]{index=9}
11. United States Senate. (n.d.). The Senate passes the Federal Reserve Act. (สรุปบริบทก่อนเกิด Fed และวันที่กฎหมายผ่าน/ลงนาม). :contentReference[oaicite:10]{index=10}
12. Wikipedia contributors. (2026). Federal Reserve Act. (รายละเอียดกระบวนการผ่านกฎหมาย; ใช้เป็นแหล่งประกอบร่วมกับแหล่งทางการ). :contentReference[oaicite:11]{index=11}

ทำไมคนไทยไม่ควรเลือก “นักการเมืองเก่า พรรคเก่า”
เพียงเพราะความทรงจำในอดีต

พี่น้องชาวไทยที่รัก คำถามหนึ่งที่ได้ยินบ่อยในห้วงใกล้เลือกตั้งคือ “ทำไมไม่เลือกนักการเมืองเก่า พรรคเก่า โดยเฉพาะพรรคเพื่อไทย ที่มีประสบการณ์และเคยทำให้ประเทศรุ่งเรืองในยุคทักษิณเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว”

คำถามนี้ไม่ผิด แต่หากเราตอบด้วยความทรงจำเพียงอย่างเดียว เราอาจกำลังพาประเทศเดินถอยหลัง โดยไม่รู้ตัว

1. ประเทศไทยวันนี้ ไม่ใช่ประเทศไทยเมื่อยี่สิบปีก่อน

โลกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งเศรษฐกิจ เทคโนโลยี โครงสร้างการแข่งขัน และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่สำคัญที่สุดคือ โครงสร้างอำนาจทางการเมืองของไทยถูกล็อกแน่นกว่าที่เคยเป็น

รัฐธรรมนูญ 2560 ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้รัฐบาลจากการเลือกตั้งทำงานได้เต็มศักยภาพ แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมรัฐบาล ผ่านวุฒิสภาที่ประชาชนไม่ได้เลือก ศาลรัฐธรรมนูญ และองค์กรอิสระที่ไม่ยึดโยงกับประชาชน

ปัญหาของประเทศวันนี้ ไม่ใช่ขาดคนเก่งบริหาร แต่คืออำนาจอธิปไตยของประชาชนถูกบิดงอ

2. ประสบการณ์สูงในระบบเดิม = ความผูกพันกับเครือข่ายเดิม

คันฉ่องส่องไทยไม่ได้มองว่านักการเมืองเก่าทุกคนเลว แต่ชวนตั้งคำถามเชิงโครงสร้างว่า ประสบการณ์จำนวนมากในระบบเดิม มักมาพร้อมกับ

• เครือข่ายอำนาจเก่า
• ดีลทางการเมืองแบบเดิม
• ระบบอุปถัมภ์ที่ต้องรักษาสมดุลผลประโยชน์

เมื่อถึงเวลาต้องเลือกระหว่าง “การผ่าตัดโครงสร้างที่ทำให้ประเทศเดินหน้า” กับ “การประนีประนอมเพื่อให้ได้อำนาจบริหารทันที” ประวัติศาสตร์การเมืองไทยบอกเราว่า พรรคเก่ามักเลือกอย่างหลัง

3. ความสำเร็จในอดีต ไม่ใช่ใบอนุญาตสำหรับปัจจุบัน

การเคยทำให้เศรษฐกิจดีในอดีต ไม่ได้รับประกันว่า จะมีความกล้าหาญพอจะชนโครงสร้างอำนาจในวันนี้

ประเทศไม่ได้ติดหล่มเพราะนโยบายไม่เก่ง แต่ติดหล่มเพราะกติกาไม่เป็นธรรม และรัฐบาลใดก็ตามที่ไม่กล้าแตะกติกานั้น สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงผู้ดูแลระบบเดิม

4. การเมืองแบบแบรนด์หรือตระกูล ทำให้การตรวจสอบยากขึ้น

เมื่อพรรคการเมืองถูกผูกกับบุคคลหรือเครือญาติ การตั้งคำถามเชิงหลักการ มักถูกบิดให้กลายเป็นการโจมตีตัวบุคคล

สิ่งนี้ทำให้ประชาชนลังเลที่จะตรวจสอบ และเปิดทางให้โครงสร้างเดิมดำรงอยู่โดยไม่ถูกแตะต้อง

5. ประเทศไทยไม่ได้ขาดรัฐบาล แต่ขาดทางออกจากวงจรเดิม

ตลอดกว่า 25 ปี รัฐบาลจากการเลือกตั้งไทยแทบไม่เคยอยู่ครบเทอม เกมมักจบด้วยศาล องค์กรอิสระ หรือการแทรกแซงนอกระบบ

โจทย์ของการเลือกตั้งครั้งนี้ จึงไม่ใช่ “ใครเคยชนะมาก่อน” แต่คือ “ใครพาประเทศออกจากวงจรนี้ได้จริง”

ประเทศไม่ได้ต้องการฮีโร่จากอดีต แต่ต้องการระบบที่ไม่ต้องรอฮีโร่อีกต่อไป

6. การเลือกตั้งครั้งนี้ คือการตัดสินใจเรื่องรัฐธรรมนูญ

การเลือกตั้งครั้งนี้ผูกกับประชามติว่า ประชาชนจะเริ่มต้นทำรัฐธรรมนูญใหม่แทนฉบับ 2560 หรือไม่

นี่คือด่านวัดใจว่า พรรคการเมืองใดยืนอยู่ข้างอำนาจอธิปไตยของประชาชนจริง หรือเพียงใช้วาทกรรมเพื่อรักษาที่นั่งทางการเมือง

คำถามที่ประชาชนควรถามพรรคเก่า ก่อนกา

• รับรองการทำรัฐธรรมนูญใหม่โดยประชาชนเลือกทั้งชุดหรือไม่
• กล้าลดอำนาจที่ไม่ยึดโยงประชาชนหรือไม่
• พร้อมเลือกการปฏิรูปเหนือดีลทางการเมืองหรือไม่
• มีแผนรื้อโครงสร้างผูกขาดอย่างเป็นรูปธรรมหรือไม่
• ยอมรับความโปร่งใสเชิงระบบจริงหรือเพียงเชิงสัญลักษณ์

บทสรุปแบบคันฉ่องส่องไทย

เหตุผลที่คนไทยไม่ควรเลือกพรรคเก่าเพียงเพราะความทรงจำในอดีต ไม่ใช่เพราะอดีตนั้นเลว แต่เพราะระบบวันนี้ต้องการความกล้าหาญมากกว่าแค่ประสบการณ์

หากพรรคใด—เก่าหรือใหม่— ไม่กล้ายืนหลักคืนอำนาจให้ประชาชน ไม่กล้าแตะโครงสร้างที่ล็อกประเทศ และไม่พร้อมเลือกการเปลี่ยนประเทศเหนือความสะดวกทางการเมือง

พรรคนั้น ต่อให้เคยรุ่งเรืองเพียงใด ก็อาจเป็นเพียงผู้ดูแลระบบเดิม ไม่ใช่ผู้พาประเทศออกจากกับดัก

คำถามสุดท้ายก่อนกา ไม่ใช่ “เขาเคยเก่งแค่ไหน” หรือพรรคมีประสบการณ์แค่ไหน แต่คือ “เขากล้าพอจะคืนประเทศให้เจ้าของจริงหรือไม่”

คันฉ่องส่องไทย ชวนประชาชนคิดเชิงโครงสร้าง ไม่ยึดติดบุคคล และยืนยันหลักว่า อำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน

ทำไมคนไทยไม่ควรเลือก “นักการเมืองเก่า พรรคเก่า” เพียงเพราะความทรงจำในอดีต

พี่น้องชาวไทยที่รัก

คำถามหนึ่งที่ได้ยินบ่อยในห้วงใกล้เลือกตั้งคือ

“ทำไมไม่เลือกนักการเมืองเก่า พรรคเก่า โดยเฉพาะพรรคเพื่อไทย ที่มีประสบการณ์และเคยทำให้ประเทศรุ่งเรืองในยุคทักษิณเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว”

คำถามนี้ไม่ผิด

แต่ถ้าเราตอบด้วยความทรงจำอย่างเดียว เราอาจกำลังพาประเทศเดินถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ความจริงประการแรกที่ต้องยอมรับคือ

ประเทศไทยวันนี้ ไม่ใช่ประเทศไทยเมื่อยี่สิบปีก่อน

โลกเปลี่ยน โครงสร้างเศรษฐกิจเปลี่ยน เทคโนโลยีเปลี่ยน และที่สำคัญที่สุด—

โครงสร้างอำนาจทางการเมืองของไทยถูกล็อกแน่นกว่าที่เคยเป็น

รัฐธรรมนูญ 2560 ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้รัฐบาลที่ประชาชนเลือกทำงานได้เต็มที่

แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ “ควบคุมรัฐบาลจากการเลือกตั้ง”

ผ่านกลไกวุฒิสภา ศาลรัฐธรรมนูญ และองค์กรอิสระที่ไม่ยึดโยงกับประชาชน

ดังนั้น ปัญหาของประเทศวันนี้

ไม่ใช่การขาด “คนมีประสบการณ์บริหาร”

แต่คือการที่ อำนาจอธิปไตยของประชาชนถูกบิดงอ จนรัฐบาลใดก็ตามที่ไม่กล้าชนโครงสร้าง

สุดท้ายก็ต้องบริหารอยู่ในกรงเดิม

นี่คือเหตุผลสำคัญที่คันฉ่องส่องไทยชวนตั้งคำถามกับ “พรรคเก่า นักการเมืองเก่า”

ประสบการณ์ในระบบเดิมจำนวนมาก

มักหมายถึงการฝังรากอยู่กับ เครือข่ายอำนาจเดิม ดีลเดิม และผลประโยชน์เดิม

เมื่อถึงเวลาต้องเลือก ระหว่าง

“การผ่าตัดโครงสร้างที่ทำให้ประเทศเดินหน้า”  กับ

“การประนีประนอมเพื่อให้ได้อำนาจบริหารทันที”

 

ประวัติศาสตร์การเมืองไทยสอนเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า

พรรคเก่ามักเลือกอย่างหลัง

การมีผลงานในอดีต ไม่ได้แปลว่า

จะมีความกล้าหาญพอในปัจจุบัน

และการเคยชนะการเลือกตั้งหลายครั้ง

ก็ไม่ได้แปลว่าจะพาประเทศหลุดพ้นจากวงจร

รัฐบาลล้ม–ศาลแทรก–องค์กรอิสระชี้ขาด–ประเทศถอยหลัง

 

ยิ่งไปกว่านั้น

การเมืองแบบยึดติด “แบรนด์” หรือ “ตระกูล”

ทำให้การตรวจสอบเชิงหลักการยากขึ้น

เพราะการตั้งคำถามต่อโครงสร้าง

มักถูกบิดให้กลายเป็นการโจมตีตัวบุคคล

ประเทศไม่ได้ต้องการ “ฮีโร่จากอดีต”

แต่ต้องการ ระบบที่ไม่ต้องรอฮีโร่อีกต่อไป

 

การเลือกตั้งครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การเลือกผู้แทน

แต่คือการตัดสินใจว่า

เราจะยอมอยู่กับรัฐธรรมนูญที่ลดทอนอำนาจของเรา

หรือจะเริ่มต้นเขียนกติกาใหม่ที่ประชาชนเป็นเจ้าของจริง

ดังนั้น คำตอบไม่ใช่

“ห้ามเลือกพรรคเพื่อไทย”

หรือ “ห้ามเลือกนักการเมืองเก่า”

แต่คือ

อย่าเลือกเพียงเพราะความทรงจำ

อย่าเลือกเพียงเพราะเคยรุ่งเรือง

และอย่าเลือกโดยไม่สอบสวนว่า

เขากล้าคืนอำนาจให้ประชาชนจริงหรือไม่

ถ้าพรรคใด—เก่าหรือใหม่—

ไม่ยืนหลักชัดเจนกับการทำรัฐธรรมนูญใหม่

ไม่กล้าแตะโครงสร้างอำนาจที่ไม่ยึดโยงประชาชน

และไม่พร้อมเลือกการปฏิรูปเหนือดีลทางการเมือง

พรรคนั้น

ต่อให้มีประสบการณ์มากเพียงใด

ก็อาจเป็นเพียงผู้ดูแลระบบเดิม

ไม่ใช่ผู้พาประเทศออกจากกับดัก

นี่ไม่ใช่การเลือกตั้งธรรมดา

แต่มันคือการตัดสินใจว่า

ประเทศไทยจะ “เปลี่ยนประเทศ”

หรือแค่ “เปลี่ยนหน้าแต่ระบบเดิม”

 

และคำถามสุดท้ายที่ประชาชนควรถามก่อนกา

ไ ม่ใช่

“เขาเคยเก่งแค่ไหนในอดีต”

แต่คือ

“เขากล้าพอจะคืนประเทศให้เจ้าของจริงหรือไม่”

คันฉ่องส่องโลก อังกฤษ-คอมมิวนิสต์-วาทกรรมแพะรับบาป และ “Board of Peace”

A Semi-Academic Reading for Global Consideration

“อังกฤษประดิษฐ์คอมมิวนิสต์” วาทกรรมแพะรับบาป และการรื้อระเบียบโลกแบบจักรวรรดิ — อ่านควบคู่กับ Board of Peace และกรีนแลนด์

บทอ่านกึ่งวิชาการสองภาษา: อธิบาย “ข้อเสนอแบบ revisionist” ของ Richard Poe อย่างเป็นระบบ วางกรอบการพิสูจน์ให้เข้ม และโยงเข้ากับการเมืองร่วมสมัยในยุคทรัมพ์—โดยไม่ตกเป็นเครื่องมือของวาทกรรมที่ทำให้สาธารณะตัดสินใจบนฉลากแทนหลักฐาน

British “Invented Communism,” Scapegoating Narratives, and Imperial Order — Read Alongside Trump’s Board of Peace and Greenland

A bilingual semi-academic prose: outlines Richard Poe’s revisionist thesis with strict evidentiary discipline, then connects it to contemporary geopolitics in the Trump era—without letting weaponized narratives replace verification.

กดสลับภาษาได้ทันที — Switch language instantly

Method: define claim → map mechanisms → test evidence Guardrail: no scapegoating, no “label over proof” Context: Board of Peace (Jan 2026) + Greenland negotiations (Jan 2026)

หนังสือ How the British Invented Communism (And Blamed It on the Jews) ของ Richard Poe (ตีพิมพ์ปี 2024) วาง “ข้อเสนอใหญ่” แบบ revisionist ว่า คอมมิวนิสต์มิใช่วิวัฒนาการทางความคิดที่งอกขึ้นเองจากความขัดแย้งทางชนชั้นและความคิดของศตวรรษที่ 19 หากแต่เป็น “อาวุธเชิงยุทธศาสตร์” ที่เครือข่ายรัฐลับและชนชั้นนำของจักรวรรดิอังกฤษออกแบบและใช้งานเพื่อการโค่นล้ม/บ่อนทำลายคู่แข่ง โดยเฉพาะรัสเซีย—ตั้งแต่เทคนิคยุคปฏิวัติฝรั่งเศส ไปถึงปฏิวัติบอลเชวิคปี 1917 ที่ล้มราชวงศ์โรมานอฟ (ดูรายละเอียดคำโปรย/สรุปผู้เขียน) [1]

แก่นของงานประเภทนี้ไม่ได้อยู่ที่ “เล่าอดีตให้แปลกใหม่” แต่อยู่ที่การเสนอโมเดลอธิบายโลกแบบหนึ่ง: โลกถูกขับเคลื่อนด้วย เครือข่ายปฏิบัติการลับ (covert networks) ที่ใช้การปฏิวัติ การก่อความปั่นป่วน การลอบสังหาร การโฆษณาชวนเชื่อ และ “การปั้นเรื่อง” เป็นเครื่องมือรัฐศาสตร์—คล้ายสิ่งที่ปัจจุบันบางคนเรียก “สีปฏิวัติ (color revolution)”—โดยมีเป้าหมายคงอำนาจจักรวรรดิ แนวคิดนี้ดึงดูดใจผู้คนจำนวนไม่น้อย เพราะมันอธิบายได้ว่าทำไมบางการเคลื่อนไหวจึงเหมือน “ถูกจุดติด” อย่างรวดเร็ว และทำไมบางวาทกรรมจึงถูกฉีดซ้ำ จนสังคมทั้งสังคมเอนไปในทิศเดียว

จุดคุมเกมของการอ่านเชิงเหตุผล: “ข้อเสนอใหญ่” แบบนี้เป็นข้อกล่าวอ้างพิเศษ (extraordinary claim) จึงต้องการหลักฐานพิเศษตามสัดส่วน ไม่ใช่เพียงการเรียงเหตุการณ์แล้วทำให้ดูเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นอยู่เบื้องหลัง

ที่สำคัญที่สุด หนังสือของ Poe วางประเด็น “แพะรับบาป” ไว้อย่างชัดว่า ในประวัติศาสตร์มีความพยายามโยนความผิดให้ “ชาวยิว” โดยเฉพาะผ่านการอ้างถึงบทความของ Winston Churchill เรื่อง “Zionism versus Bolshevism” (ปี 1920) เพื่อบอกว่ามีการ “ชี้นำ” ให้สังคมมองผิดเป้า แม้ในรายละเอียด นักวิชาการและงานอธิบายบริบทจำนวนหนึ่งชี้ว่า การตัดตอนคำพูดของ Churchill ออกนอกบริบทเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ และต้องอ่านอย่างระมัดระวัง [2][3]

ตรงนี้เองที่เราต้องตั้ง “เส้นแดง” ให้ชัดต่อสาธารณะโลก: ไม่ว่าใครจะวิจารณ์จักรวรรดิ เครือข่ายทุน หรือรัฐลับอย่างไร การเหมารวมโทษไปที่กลุ่มชาติพันธุ์หรือศาสนาเป็นความผิดทั้งเชิงหลักการและเชิงวิธีวิทยา เพราะมันทำลายความสามารถในการพิสูจน์ และเปิดช่องให้ผู้เล่นตัวจริง “หลบหลังฝูงชน” ได้ง่ายขึ้น ข้อกล่าวหาที่ดีต้องผูกกับเอกสาร โครงสร้าง และห่วงโซ่การตัดสินใจ—not with scapegoats.

หากเราจะเทียบกับ “ความรู้พื้นฐานที่ตรวจสอบได้” ประวัติศาสตร์แนวกระแสหลักชี้ว่าแนวคิดคอมมิวนิสต์/สังคมนิยมสมัยใหม่มีรากจากยุโรปศตวรรษที่ 19 และงานคลาสสิกอย่าง The Communist Manifesto ของ Marx และ Engels ถูกตีพิมพ์ตั้งแต่ปี 1848 ก่อนปี 1917 นานมาก นี่ไม่ได้ปฏิเสธว่ามีเกมข่าวกรองหรือการแทรกแซงใด ๆ ในประวัติศาสตร์ แต่ทำให้ข้อกล่าวอ้างว่า “อังกฤษประดิษฐ์คอมมิวนิสต์” ต้องอธิบายให้ได้ว่า “ประดิษฐ์” หมายถึงอะไร: ประดิษฐ์แนวคิด? ประดิษฐ์องค์กร? ประดิษฐ์การยึดอำนาจ? หรือเพียงแทรกแซงบางขั้นตอน? [4]

เมื่อเรายืนบนฐานนี้ เราจะเห็นคุณค่าที่แท้ของการอ่านหนังสือแบบ Poe: ไม่ใช่เพื่อ “เชื่อ” ทุกข้อสรุป แต่เพื่อฝึกสายตาให้เห็นว่ารัฐและจักรวรรดิใช้เครื่องมืออะไรบ้างในการคุมโลก—และที่สำคัญคือ วาทกรรมแพะรับบาปทำงานอย่างไร เพราะมันเป็นเทคนิคคลาสสิกของการเมืองมวลชน: ทำให้ความโกรธของประชาชนไปลงกับ “เป้าหมายที่ง่าย” แทนที่จะพุ่งไปที่โครงสร้างที่จับต้องยากกว่า

---

ทีนี้โยงมาที่ปัจจุบัน: ความน่าสนใจของยุคทรัมพ์อยู่ที่การพยายาม “รื้อและจัดระเบียบใหม่” ในสนามที่เคยถูกครอบงำโดยระเบียบแบบแองโกล-อเมริกัน และเครือข่ายสถาบันพหุภาคีหลังสงครามโลก ในเดือนมกราคม 2026 ทรัมพ์ประกาศตั้ง “Board of Peace” และตัวเขาเป็นประธาน โดยมีเสียงกังวลจากนานาชาติว่าหน่วยงานใหม่นี้อาจซ้อนทับ/ท้าทายบทบาทของสหประชาชาติ ทั้งในเชิงสัญลักษณ์และเชิงอำนาจจัดการความขัดแย้ง [5][6][7]

หากมองด้วยเลนส์ “จักรวรรดิและเครือข่าย” แบบในหนังสือ Poe เราอาจตีความได้ว่า Board of Peace เป็นความพยายามสร้าง “บอร์ดอำนาจ” เพื่อรวมศูนย์กลไกการต่อรองและการรับรองความชอบธรรม (legitimacy) ใหม่—ลดการพึ่งพากติกาเก่า และเพิ่มอิทธิพลฝ่ายสหรัฐฯ แบบ America First แต่ในทางกลับกัน หากใช้เลนส์สถาบันนิยม (institutionalism) ฝ่ายวิจารณ์ก็จะมองว่า นี่คือการลดทอนหลักพหุภาคีและกติกาสากล โดยแทนที่ด้วยเวทีใหม่ที่การเข้าถึงและอำนาจต่อรองถูก “ออกแบบ” ให้เอนเอียง

บทเรียนที่เราควรยึดไว้: เมื่อมี “สถาบันใหม่” เกิดขึ้น เราไม่ควรเริ่มจากความชอบ/ความเกลียด แต่ควรถามว่า สถาบันนั้นจัดวางอำนาจอย่างไร ใครมีสิทธิ์ยับยั้ง ใครควบคุมวาระ ใครกำหนดกติกา และใครตรวจสอบได้จริง

อีกสนามที่สะท้อนการ “รื้อและยึดจุดยุทธศาสตร์” คือกรีนแลนด์: มกราคม 2026 มีรายงานว่าทรัมพ์ระบุว่าการทำข้อตกลงเกี่ยวกับกรีนแลนด์ยังอยู่ระหว่างเจรจา และเขาพูดถึง “total access” ภายใต้กรอบที่ยังไม่ชัดเจน พร้อมแรงสั่นสะเทือนทางการเมืองต่อเดนมาร์กและยุโรป [8][9] ในแง่ภูมิรัฐศาสตร์ กรีนแลนด์เป็นทั้งที่ตั้งยุทธศาสตร์อาร์กติกและมิติของทรัพยากร/แร่หายาก—ซึ่งเชื่อมต่อกับการจัดซัพพลายเชนใหม่ เพื่อไม่ให้ตกภายใต้อิทธิพลจีนมากเกินไป [10]

หากเรานำทุกชิ้นมาวางบนโต๊ะเดียว—หนังสือ Poe, Board of Peace, และกรีนแลนด์—สิ่งที่เด่นขึ้นคือ “สงครามเรื่องความชอบธรรม” ในการกำกับโลก: ฝ่ายหนึ่งต้องการคุมโลกผ่านสถาบัน กติกา และเครือข่าย (ที่มักมีภาษาแบบสากลนิยม/พหุภาคี) อีกฝ่ายต้องการคุมโลกผ่านการจัดวางอำนาจใหม่ที่ยอมรับผลประโยชน์ชาติอย่างตรงไปตรงมา (America First) และประชาชนทั่วโลกมักถูกดึงให้เลือกข้างผ่านฉลาก—แทนที่จะถูกชวนให้ตรวจสอบโครงสร้างและผลลัพธ์จริง

จุดเชื่อมกับงานของเรา: ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อ “อังกฤษประดิษฐ์คอมมิวนิสต์” ประเด็นสำคัญคือการมองให้เห็นกลไกของอำนาจ: การสร้าง/ยุบสถาบัน, การยึดจุดยุทธศาสตร์, และการใช้วาทกรรมให้มวลชนตัดสินใจเร็วโดยไม่ตรวจสอบ เพราะถ้าเราหลงเชื่อฉลาก เราอาจกลายเป็นเครื่องมือในการ “รุมสกรัม” ทำลายสิ่งที่อาจเป็นคุณต่อเราและต่อโลก—โดยไม่รู้ตัว

ในการเมืองไทย ภาพนี้ยิ่งใกล้ตัว: การ “รุมสกรัม” พรรคหรือกลุ่มที่ถูกตีตรา จนผู้คนหยุดฟังเนื้อหาและหยุดใช้เกณฑ์ เป็นรูปแบบเดียวกับที่หนังสือแนว revisionist มักชี้ให้เห็นว่าเกิดขึ้นซ้ำในประวัติศาสตร์—เพราะมันเป็นวิธีทำให้สาธารณะทำงานแทนผู้มีอำนาจ เราจึงควรยืนให้มั่นที่หลักการง่าย ๆ ที่ใช้งานได้ทั่วโลก: อย่าให้ฉลากทำหน้าที่แทนการพิสูจน์ และอย่ายอมให้การชี้เป้าแพะรับบาปทำลายความสามารถในการเห็นโครงสร้างจริง

หมายเหตุเชิงระเบียบวิธี: บทอ่านนี้สรุป “ข้อเสนอ” ของหนังสืออย่างยุติธรรมในฐานะงาน revisionist แต่ตั้งเกณฑ์การพิสูจน์ให้เข้ม และย้ำเส้นแดงเรื่องการไม่เหมารวม/ไม่โยนบาปให้กลุ่มชาติพันธุ์หรือศาสนา เพราะนั่นคือทางลัดที่ทำลายเหตุผล และมักเป็นเครื่องมือของอำนาจในทุกยุค

Richard Poe’s How the British Invented Communism (And Blamed It on the Jews) (2024) advances a sweeping revisionist thesis: modern communism was not primarily an organic ideological development driven by 19th-century social conflict, but a strategic weapon engineered and deployed by British secret services and elite networks to destabilize rivals—especially Russia—through revolution, subversion, and regime change. (See the author’s synopsis and book page.) [1]

The interpretive value of such a thesis is not that it is automatically true, but that it proposes a world-model: politics is driven by covert networks that use propaganda, infiltration, violence, and “story-engineering” as statecraft—akin to what some now call “color-revolution” techniques. This model appeals because it seems to explain why certain narratives spread with unusual speed and why public emotions can be steered toward predictable outcomes.

The discipline of reasoned reading: extraordinary claims require proportionate evidence. A persuasive timeline is not the same as documentary proof of authorship and command.

A central sensitivity in Poe’s framing is scapegoating. The book highlights how “the Jews” were historically blamed in ways that can function as misdirection, citing Winston Churchill’s 1920 “Zionism versus Bolshevism” as part of the narrative landscape. But reputable contextual treatments emphasize that Churchill is often quoted out of context, and that such texts require careful reading rather than weaponized extraction. [2][3]

Here the public guardrail must be explicit: criticism of empires, financial networks, or intelligence operations must never collapse into ethnic or religious blame. Scapegoating is both ethically wrong and methodologically corrosive: it destroys verification and offers real power-players a convenient shield behind mass prejudice. Good accusations attach to documents, institutions, and decision-chains—not to identity groups.

Against verifiable baseline history, mainstream accounts place the development of modern communist theory firmly in 19th-century European intellectual and political movements. Marx and Engels’ The Communist Manifesto was published in 1848—long before 1917—meaning that any claim of “British invention” must specify what “invention” means: invention of ideas, of organizations, of operational tactics, or selective interference at certain moments. [4]

This is where revisionist work can still be useful: it trains the reader to detect mechanisms of power—and especially the mechanics of scapegoating. Scapegoating is a classic mass-political technique: it diverts public anger toward an “easy target,” while the harder-to-see structures remain intact.

---

Now to the present. The Trump era is geopolitically interesting because it signals a push to reorder legitimacy and leverage in arenas long dominated by post-war multilateral architecture. In January 2026, Trump announced the “Board of Peace,” chaired by himself, prompting international concern that it could rival or undermine UN-centered mechanisms and norms. [5][6][7]

Through an “empire and networks” lens, one might interpret the Board of Peace as an attempt to build a new bargaining board—re-centralizing agenda control and legitimacy production under an America First architecture. Through an institutionalist lens, critics see a weakening of multilateral rule-sets in favor of a new venue whose design may structurally bias access and influence. Either way, the rational question is not whether one “likes” Trump, but how the institution allocates power: who sets the agenda, who vetoes, who audits, and what enforcement exists.

When new institutions emerge, public reason should begin with structure and incentives—not with love or hate. Ask: who writes the rules, who controls membership, who can be held accountable, and what evidence can be independently verified?

Greenland is the second arena that illustrates strategic repositioning. In January 2026, reporting indicated ongoing negotiations over a Greenland framework, with Trump publicly emphasizing “total access” under still-unclear terms—triggering political shockwaves across Denmark and Europe. [8][9] In geopolitical terms, Greenland combines Arctic strategic positioning with mineral and supply-chain dimensions, especially under efforts to reduce dependence on Chinese-controlled links. [10]

If we place Poe’s thesis, the Board of Peace, and Greenland on the same table, a larger pattern becomes visible: a struggle over legitimacy and control in global governance. One camp prefers rule-through-institutions and networks, often speaking in universalist language. Another camp prefers openly national interest and redesigned leverage. The public, however, is frequently recruited via labels rather than invited to analyze structures and outcomes.

Connection to our broader work: Regardless of whether one accepts “Britain invented communism,” the crucial civic lesson is the same: do not let weaponized narratives replace verification. When labels dominate, societies can be steered into “scrumming” targets— dismantling what may actually benefit them and the wider world, while real structures remain untouched.

This is not unique to the United States. In Thailand, “scrum narratives” can pressure citizens to stop evaluating evidence and policy substance. A global standard worth defending is simple: do not allow labels to do the job of proof, and do not permit scapegoating to erase structural accountability.

Method note: this essay summarizes the book’s thesis as a revisionist claim, but keeps the evidentiary bar high and marks a clear ethical boundary against scapegoating. That boundary is not “politeness”; it is the foundation of rational inquiry and public safety.

---

อ้างอิง:

1. หน้าแนะนำหนังสือ/สรุปผู้เขียน: เว็บไซต์ผู้เขียน Richard Poe และหน้ารวมข้อมูลหนังสือ (Amazon/Goodreads). Author page · Amazon · Goodreads
2. บริบท “Zionism versus Bolshevism” และปัญหาการตัดตอนคำพูด Churchill: Langworth (Churchill context)
3. อธิบายเพิ่มเติมว่าบทความของ Churchill มักถูกตีความ/อ้างแบบคลาดบริบท: Hillsdale (Churchill & “Protocols” context)
4. ฐานข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับ The Communist Manifesto (1848): History.com · Manifesto PDF (marxists.org)
5. Reuters: ทรัมพ์เปิดตัว “Board of Peace” ที่ Davos และเสียงกังวลว่าอาจท้าทาย/ซ้อน UN: Reuters (Jan 22, 2026)
6. White House: คำแถลง/บทความเกี่ยวกับ Board of Peace (มุมมองฝ่ายบริหาร): White House (Jan 22, 2026) · White House statement (Jan 2026)
7. ตัวอย่างมุมวิจารณ์ต่อ Board of Peace และความกังวลต่อ UN (สื่ออังกฤษ): The Guardian (Jan 22, 2026)
8. Reuters: ทรัมพ์กล่าวว่าข้อตกลงกรีนแลนด์ยังอยู่ระหว่างเจรจา (Jan 22, 2026): Reuters (Jan 22, 2026)
9. ตัวอย่างการรายงานปฏิกิริยาจากกรีนแลนด์/เดนมาร์กต่อ “red lines” และอธิปไตย: The Guardian (Jan 22, 2026)
10. บริบทด้านแร่หายาก/ความมั่นคงอาร์กติก: CSIS (Jan 8, 2026)

References:

1. Book pages/synopsis: Richard Poe’s author page and public listings (Amazon/Goodreads). Author page · Amazon · Goodreads
2. Contextual treatment of Churchill’s 1920 “Zionism versus Bolshevism” and quotation pitfalls: Langworth
3. Additional context on Churchill, misinterpretations, and related discourse: Hillsdale
4. Baseline history: The Communist Manifesto (1848): History.com · Manifesto PDF (marxists.org)
5. Board of Peace (reporting and official materials): Reuters (Jan 22, 2026) · White House (Jan 22, 2026) · The Guardian (Jan 22, 2026)
6. Greenland negotiations and strategic context: Reuters (Jan 22, 2026) · The Guardian (Jan 22, 2026) · CSIS (Jan 8, 2026)

บทอ่านเตือนใจก่อนเลือกตั้ง

อย่ากลัวการเปลี่ยนแปลง
แต่จงกลัวการอยู่แบบเดิม

วันสำคัญ: 8 กุมภาพันธ์

เจตนา: เตือนสติ ไม่ปลุกปั่น

โทน: สุขุม หนักแน่น

พี่น้องชาวไทยที่รักครับ

ทุกครั้งที่สังคมไทยยืนอยู่หน้าคูหาเลือกตั้ง เรามักได้ยินเสียงกระซิบที่คุ้นหู “อย่าเปลี่ยนเลย เดี๋ยววุ่นวาย” “ของเดิมก็พออยู่ได้” “เปลี่ยนไปแล้วจะดีกว่าจริงหรือ”

คำถามเหล่านี้ไม่ผิด แต่สิ่งที่อันตรายกว่าคำถาม คือการ ไม่กล้าถามกลับ ว่า ถ้าไม่เปลี่ยน… เรากำลังยอมรับอะไรอยู่

ถ้าไม่เปลี่ยน… เรากำลังยอมรับอะไรอยู่

เรากำลังยอมรับประเทศที่ความผิดปกติกลายเป็นเรื่องปกติ ยอมรับระบบที่ความล้มเหลวไม่เคยมีผู้รับผิด ยอมรับกติกาที่ออกแบบมาให้คนส่วนใหญ่แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่ง และยอมรับอนาคตที่ลูกหลานต้อง “ปรับตัวให้อยู่รอด” แทนที่จะ “เติบโตอย่างมีศักดิ์ศรี”

การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่ปีศาจ สิ่งที่ควรหวาดกลัว คือการ ติดอยู่กับโครงสร้างเดิม ที่พิสูจน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ไม่สามารถมอบความมั่นคง ความยุติธรรม และโอกาสอย่างเท่าเทียมให้ประชาชนได้

เราถูกสอนให้กลัวความไม่แน่นอน แต่ไม่เคยถูกสอนให้กลัว ความแน่นอนของความล้มเหลว ถูกเตือนให้ระวังการเริ่มต้นใหม่ แต่ไม่เคยถูกเตือนว่า การอยู่กับระบบเดิมที่ผุพัง คือความเสี่ยงระยะยาวที่รุนแรงยิ่งกว่า

ถ้าประเทศยังเป็นแบบเดิม ความวิปริตวิปลาศก็จะยังเต็มหูเต็มตา ข่าวคอร์รัปชันจะยังถูกกลบด้วยความเงียบ ความอยุติธรรมจะยังถูกอธิบายว่าเป็น “ความจำเป็น” และความฝันของคนธรรมดาจะยังถูกบอกให้รอ—ทั้งที่ไม่มีใครรู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไร

การเลือกตั้งไม่ใช่เวทมนตร์ มันไม่อาจเปลี่ยนทุกอย่างได้ในชั่วข้ามคืน แต่การไม่ใช้มันเพื่อเปลี่ยนทิศทาง คือการยอมรับว่า เราพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แล้ว

วันที่ 8 กุมภาพันธ์นี้ เราไม่ได้ถูกถามว่า “กล้าหรือไม่กล้าเปลี่ยน” แต่กำลังถูกถามอย่างเงียบ ๆ ว่า เรายังทนอยู่กับประเทศแบบเดิมได้อีกกี่ปี

ประชาธิปไตยไม่ได้ต้องการคนที่ไม่กลัวอะไรเลย แต่มันต้องการคนที่ กลัวถูกต้อง— กลัวการสืบทอดความล้มเหลว กลัวการส่งต่อปัญหาให้ลูกหลาน และกลัวการเสียศักดิ์ศรีของความเป็นเจ้าของประเทศไปโดยไม่รู้ตัว

อย่ากลัวการเปลี่ยนแปลงครับ เพราะการเปลี่ยนแปลงคือธรรมชาติของชีวิตและสังคม แต่จงกลัวการอยู่นิ่ง—ในโลกที่กำลังเดินหน้า และในประเทศที่ไม่อาจรอได้อีกต่อไป

เสียงหนึ่งเสียงของท่าน อาจไม่เปลี่ยนทุกอย่าง แต่การนิ่งเงียบของเราทุกคน จะเปลี่ยน อะไรไม่ได้เลย

โปรดจำไว้
ขอให้ท่านรักษาศักดิ์ศรีของความเป็นพลเมืองไว้ในมือของท่านเอง

คนไทยไม่ได้โง่ แต่การจมปลักกับสิ่งเคยชินต่างหาก ที่ฉุดรั้งพวกเขาไม่ให้ไปข้างหน้าสู่อนาคตใหม่ที่ดีกว่า

คนไทยจำนวนมากมิใช่ไม่ฉลาด

มิใช่ไม่รู้ว่า นักการเมืองหน้าเดิม โกง

มิใช่ไม่เห็นว่า กลไกอนุรักษ์นิยม กดทับ

มิใช่ไม่รู้สึกว่า ชีวิตขัดสน ไม่พอเพียงจริง

แต่สิ่งที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าความรู้ คือ ความเคยชิน

เหมือนนักโทษที่อยู่ในคุกมานาน

จนวันหนึ่งประตูเปิด

กลับลังเลจะก้าวออก เพราะข้างนอก “ไม่คุ้น”

ความทุกข์ที่คุ้นเคย

มักน่ากลัวน้อยกว่าอิสรภาพที่ไม่รู้จัก

พรรคการเมืองเก่า = เจ้าสำนักเก่า

ในนิยายกำลังภายใน

สำนักเก่าที่เสื่อมทรามยังคงมีศิษย์

เพราะมันมี ชื่อเสียงเดิม

มี สายสัมพันธ์เดิม

มี วิชาลมปากที่เล่าขานรุ่นสู่รุ่น

นักการเมืองซื้อเสียงก็เช่นกัน

เขาไม่ชนะเพราะประชาชนไม่รู้ว่าเขาเลว

แต่เพราะเขา คุ้น

คุ้นว่า “อย่างน้อยมันก็เคยช่วย”

คุ้นว่า “คนนี้พ่อแม่ปู่ย่าก็เลือก”

คุ้นว่า “คนอื่นก็โกงเหมือนกัน”

นี่คือ อุดมการณ์ต่ำเตี้ยแต่มั่นคง

ชื่อของมันคือ ความสิ้นหวังที่จัดระบบแล้ว

กลไกอนุรักษ์นิยม = วิชามารที่ปลอมเป็นศีลธรรม

กลไกอนุรักษ์นิยมไม่ได้ชนะด้วยกำลัง

แต่มันชนะด้วย การทำให้คนเชื่อว่าโลกนี้เปลี่ยนไม่ได้

มันสอนว่า

จนก็จนแบบมีศักดิ์ศรี

ไม่เท่าเทียมก็เพราะบุญกรรม

อย่าคิดมาก เดี๋ยวแตกแยก

อดทนคือคุณธรรมสูงสุด

นี่ไม่ใช่ศีลธรรม

นี่คือ การฝึกให้คนยอมจำนนอย่างมีรอยยิ้ม

เหมือนสำนักที่ห้ามศิษย์ตั้งคำถาม

แล้วเรียกการไม่คิดว่า “ความสงบ”

ทำไมยังรัก ยังภักดี ยังเลือกซ้ำ

เพราะการยอมรับความจริงบางอย่างมันเจ็บกว่า

ถ้ายอมรับว่า

“ที่ผ่านมาข้าเลือกผิด”

ก็ต้องยอมรับว่า

เสียงของข้าเคยถูกใช้

ความหวังของข้าเคยถูกหลอก

เวลาทั้งชีวิตบางส่วนสูญเปล่า

มนุษย์จำนวนมากจึงเลือก

ปกป้องการตัดสินใจเก่า

มากกว่าสร้างอนาคตใหม่

นี่ไม่ใช่ความโง่

นี่คือ กลไกป้องกันความเจ็บปวดของมนุษย์

คำเตือนจากนักเดินดิน

สหายทั้งหลาย

ไม่มีใครขอให้ท่านเป็นนักปฏิวัติ

ไม่มีใครบังคับให้ท่านเกลียดอดีต

แต่ขอเพียงอย่างเดียว—

อย่าสับสนระหว่าง

ความอดทน กับ การยอมให้เหยียบซ้ำ

อย่าสับสนระหว่าง

ความสงบ กับ การถูกปิดปาก

อย่าสับสนระหว่าง

ความคุ้นเคย กับ ความถูกต้อง

บทสุดท้ายแบบบู๊ลิ้ม

ในยุทธภพ

คนที่น่ากลัวไม่ใช่จอมมาร

แต่คือศิษย์ที่รู้ว่าสำนักชั่ว

แต่ยังเฝ้าประตูให้มัน

เพราะ “ข้าอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต”

บ้านเมืองก็เช่นกัน

ถ้าวันหนึ่งคนไทยหยุดถามว่า

“ใครคุ้นกว่า”

แล้วเริ่มถามว่า

“ใครทำให้ลูกหลานข้าไม่ต้องทนแบบข้า”

เมื่อนั้น

สำนักเก่าจะล่มเอง

โดยไม่ต้องชักดาบ

กระจกบานนี้ไม่ได้มีไว้ให้โกรธ

แต่มีไว้ให้ ตื่น

พี่น้องเอ๋ย

การตื่นไม่ทำให้โลกดีทันที

แต่มันทำให้เรา ไม่ต้องโกหกตัวเองอีกต่อไป

8 กุมภานี้ จะเลือกปัจจุบันที่ย่ำแย่ 

หรือทางแก้กับคนหน้าใหม่ และพรรคที่ไม่ซื้อเสียง?

ฝึกอ่านภาษาอังกฤษสำหรับมัธยมต้น 10 เรื่อง พร้อมเฉลย

EFL Reading Practice Sets

• Set 1
• Set 2
• Set 3
• Set 4
• Set 5
• Set 6
• Set 7
• Set 8
• Set 9
• Set 10

Select a reading set from the menu above.