คนไทยไม่ได้โง่ แต่การจมปลักกับสิ่งเคยชินต่างหาก ที่ฉุดรั้งพวกเขาไม่ให้ไปข้างหน้าสู่อนาคตใหม่ที่ดีกว่า


คนไทยจำนวนมากมิใช่ไม่ฉลาด
มิใช่ไม่รู้ว่า นักการเมืองหน้าเดิม โกง
มิใช่ไม่เห็นว่า กลไกอนุรักษ์นิยม กดทับ
มิใช่ไม่รู้สึกว่า ชีวิตขัดสน ไม่พอเพียงจริง

แต่สิ่งที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าความรู้ คือ ความเคยชิน

เหมือนนักโทษที่อยู่ในคุกมานาน
จนวันหนึ่งประตูเปิด
กลับลังเลจะก้าวออก เพราะข้างนอก “ไม่คุ้น”

ความทุกข์ที่คุ้นเคย
มักน่ากลัวน้อยกว่าอิสรภาพที่ไม่รู้จัก

พรรคการเมืองเก่า = เจ้าสำนักเก่า

ในนิยายกำลังภายใน
สำนักเก่าที่เสื่อมทรามยังคงมีศิษย์
เพราะมันมี ชื่อเสียงเดิม
มี สายสัมพันธ์เดิม
มี วิชาลมปากที่เล่าขานรุ่นสู่รุ่น

นักการเมืองซื้อเสียงก็เช่นกัน
เขาไม่ชนะเพราะประชาชนไม่รู้ว่าเขาเลว
แต่เพราะเขา คุ้น

คุ้นว่า “อย่างน้อยมันก็เคยช่วย”

คุ้นว่า “คนนี้พ่อแม่ปู่ย่าก็เลือก”

คุ้นว่า “คนอื่นก็โกงเหมือนกัน”

นี่คือ อุดมการณ์ต่ำเตี้ยแต่มั่นคง
ชื่อของมันคือ ความสิ้นหวังที่จัดระบบแล้ว

กลไกอนุรักษ์นิยม = วิชามารที่ปลอมเป็นศีลธรรม

กลไกอนุรักษ์นิยมไม่ได้ชนะด้วยกำลัง
แต่มันชนะด้วย การทำให้คนเชื่อว่าโลกนี้เปลี่ยนไม่ได้

มันสอนว่า

จนก็จนแบบมีศักดิ์ศรี

ไม่เท่าเทียมก็เพราะบุญกรรม

อย่าคิดมาก เดี๋ยวแตกแยก

อดทนคือคุณธรรมสูงสุด

นี่ไม่ใช่ศีลธรรม
นี่คือ การฝึกให้คนยอมจำนนอย่างมีรอยยิ้ม

เหมือนสำนักที่ห้ามศิษย์ตั้งคำถาม
แล้วเรียกการไม่คิดว่า “ความสงบ”

ทำไมยังรัก ยังภักดี ยังเลือกซ้ำ

เพราะการยอมรับความจริงบางอย่างมันเจ็บกว่า

ถ้ายอมรับว่า

“ที่ผ่านมาข้าเลือกผิด”

ก็ต้องยอมรับว่า

เสียงของข้าเคยถูกใช้

ความหวังของข้าเคยถูกหลอก

เวลาทั้งชีวิตบางส่วนสูญเปล่า

มนุษย์จำนวนมากจึงเลือก
ปกป้องการตัดสินใจเก่า
มากกว่าสร้างอนาคตใหม่

นี่ไม่ใช่ความโง่
นี่คือ กลไกป้องกันความเจ็บปวดของมนุษย์

คำเตือนจากนักเดินดิน

สหายทั้งหลาย
ไม่มีใครขอให้ท่านเป็นนักปฏิวัติ
ไม่มีใครบังคับให้ท่านเกลียดอดีต

แต่ขอเพียงอย่างเดียว—

อย่าสับสนระหว่าง
ความอดทน กับ การยอมให้เหยียบซ้ำ

อย่าสับสนระหว่าง
ความสงบ กับ การถูกปิดปาก

อย่าสับสนระหว่าง
ความคุ้นเคย กับ ความถูกต้อง

บทสุดท้ายแบบบู๊ลิ้ม

ในยุทธภพ
คนที่น่ากลัวไม่ใช่จอมมาร
แต่คือศิษย์ที่รู้ว่าสำนักชั่ว
แต่ยังเฝ้าประตูให้มัน
เพราะ “ข้าอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต”

บ้านเมืองก็เช่นกัน

ถ้าวันหนึ่งคนไทยหยุดถามว่า

“ใครคุ้นกว่า”

แล้วเริ่มถามว่า

“ใครทำให้ลูกหลานข้าไม่ต้องทนแบบข้า”

เมื่อนั้น
สำนักเก่าจะล่มเอง
โดยไม่ต้องชักดาบ

กระจกบานนี้ไม่ได้มีไว้ให้โกรธ
แต่มีไว้ให้ ตื่น

พี่น้องเอ๋ย
การตื่นไม่ทำให้โลกดีทันที
แต่มันทำให้เรา ไม่ต้องโกหกตัวเองอีกต่อไป
8 กุมภานี้ จะเลือกปัจจุบันที่ย่ำแย่ 
หรือทางแก้กับคนหน้าใหม่ และพรรคที่ไม่ซื้อเสียง?

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.

โพสต์ล่าสุด

คนไทยไม่ได้โง่ แต่การจมปลักกับสิ่งเคยชินต่างหาก ที่ฉุดรั้งพวกเขาไม่ให้ไปข้างหน้าสู่อนาคตใหม่ที่ดีกว่า

คนไทยจำนวนมากมิใช่ไม่ฉลาด มิใช่ไม่รู้ว่า นักการเมืองหน้าเดิม โกง มิใช่ไม่เห็นว่า กลไกอนุรักษ์นิยม กดทับ มิใช่ไม่รู้สึกว่า ชีวิตขัดสน ไม่พอเพ...

Popular Posts