บทวิเคราะห์เชิงวิชาการ: เปรียบเทียบ “National Security Strategy 2025” กับ “National Security Strategy 2022” ของสหรัฐฯ (ENG | ภาษาไทย)

Comparative Brief | NSS 2025 vs NSS 2022

บทวิเคราะห์เชิงวิชาการ: เปรียบเทียบ “National Security Strategy 2025” กับ “National Security Strategy 2022” ของสหรัฐฯ

โฟกัสที่ “กรอบคิด (ends) – วิธีการ (ways) – เครื่องมือ (means) – ลำดับความสำคัญเชิงภูมิภาค” โดยอ้างอิงจากตัวเอกสารเป็นหลัก และเสริมด้วยบทวิเคราะห์จากสถาบัน/สื่อคุณภาพเพื่อบริบท.

---

1) วิธีวิทยาและขอบเขต (Method & Scope)

บทความนี้อ่าน NSS 2025 และ NSS 2022 ในฐานะ “เอกสารกรอบนโยบาย” ไม่ใช่คำมั่นที่เท่ากับการปฏิบัติจริงทั้งหมด จึงวิเคราะห์ที่ (ก) นิยามผลประโยชน์หลัก (ข) วิธีกำหนดพันธมิตร/คู่แข่ง (ค) เครื่องมือเชิงเศรษฐกิจ–ทหาร–การทูต และ (ง) การจัดลำดับภูมิภาค.

2) แกนยุทธศาสตร์: จาก “ผู้นำระเบียบโลก” → “อธิปไตยและผลประโยชน์ชาติเป็นศูนย์กลาง”

• NSS 2022 วางบทบาทสหรัฐเป็นผู้นำที่ “ยึดระเบียบโลกแบบมีกติกา (rules-based order)” และใช้เครือข่ายพันธมิตรเป็นทรัพยากรยุทธศาสตร์สำคัญ.
• NSS 2025 เน้น “อธิปไตย” และการต้านบทบาทองค์กรข้ามชาติที่ถูกมองว่า “บั่นทอนอธิปไตย” พร้อมย้ำว่ารัฐชาติควร “เอาผลประโยชน์ตนเองเป็นที่ตั้ง” และสหรัฐจะทำเช่นเดียวกัน.

3) โครงสร้างภัยคุกคาม: จาก “การแข่งขันมหาอำนาจ + ปัญหาร่วมโลก” → “ดุลอำนาจ + ความมั่นคงภายใน/ชายแดน”

• NSS 2022 วางกรอบ “การแข่งขันเชิงยุทธศาสตร์” ควบคู่กับ “shared challenges” โดยเฉพาะสภาพภูมิอากาศและโรคระบาด ซึ่งถูกจัดเป็นประเด็นระดับความมั่นคง.
• NSS 2025 ขยับน้ำหนักไปที่การคุมชายแดน การสกัดอิทธิพล/ปฏิบัติการชักจูงจากต่างชาติ และการจัดดุลอำนาจไม่ให้รัฐอื่น “ครอบงำ” จนกระทบผลประโยชน์สหรัฐ.

4) เครื่องมือหลัก: จาก “พันธมิตร-พหุภาคี” → “ธุรกรรม/ภาระแบ่งรับ + เครื่องมือการค้า”

• NSS 2022 ให้ความสำคัญกับการ “ทำงานร่วมกับพันธมิตรและสถาบันพหุภาคี” เพื่อจัดการคู่แข่งและปัญหาร่วม.
• NSS 2025 ระบุชัดเรื่อง burden-sharing และตั้งมาตรฐานการใช้จ่ายกลาโหมของ NATO (5% GDP) พร้อมใช้ “ข้อตกลงการค้าที่ตอบแทนกัน” และการทูตเชิงพาณิชย์เป็นคานงัด.

5) เศรษฐกิจความมั่นคง: จาก “ลงทุนแข่งขัน + พลังงานสะอาด” → “การค้าแบบสมดุล + ลดการพึ่งพาโซ่อุปทาน”

• NSS 2022 ผูก “ความน่าเชื่อถือเชิงผู้นำ” กับการลงทุนในประเทศและการเปลี่ยนผ่านพลังงานสะอาด (climate/energy security).
• NSS 2025 ตอกย้ำ “economic security = national security” ผ่านการปรับดุลการค้า ปกป้องอุตสาหกรรม และการคุมโซ่อุปทาน/วัตถุดิบสำคัญ พร้อมวิจารณ์แนวคิด Net Zero/Climate ideology ในเชิงลบ.

6) ลำดับความสำคัญเชิงภูมิภาค: “ซีกโลกตะวันตก” ถูกยกขึ้นเป็นศูนย์กลางใน NSS 2025

NSS 2025 เสนอ “Trump Corollary to the Monroe Doctrine” และกำหนดเป้าหมายซีกโลกตะวันตกแบบ Enlist & Expand (คุมการอพยพ ยาเสพติด cartel อิทธิพลนอกภูมิภาค และปรับกำลังทหารให้เทน้ำหนักกลับสู่ Hemisphere).

NSS 2022 แม้พูดถึงหลายภูมิภาค แต่ภาพรวมเน้นการสร้างความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อ “รักษาระเบียบโลกแบบมีกติกา” และรับมือ “shared challenges” ควบคู่การแข่งขันมหาอำนาจ. :contentReference[oaicite:9]{index=9}

7) เอเชีย/จีน: “ชนะอนาคตเศรษฐกิจ–หลีกเลี่ยงการปะทะทางทหาร”

NSS 2025 วางกรอบเอเชียโดยเน้นชัยชนะเชิงเศรษฐกิจและการป้องกันการเผชิญหน้าโดยตรง พร้อมวิจารณ์สมมติฐานเดิมเรื่องจีนเข้าสู่ rules-based order.

NSS 2022 ย้ำการแข่งขันระยะยาวกับจีนในฐานะคู่แข่งเชิงระบบ และใช้พันธมิตร/กรอบความร่วมมือในอินโด-แปซิฟิกเป็นฐานอำนาจ.

8) ตะวันออกกลาง & แอฟริกา: “ลดการทุ่มทรัพยากร–ย้ายจาก aid สู่ investment”

NSS 2025 ระบุว่าตะวันออกกลางจะไม่ “ครองความสนใจ” เท่าเดิม เน้นการ shift burdens และขยายสันติภาพโดยไม่กลับไปสู่ nation-building.

ในแอฟริกา NSS 2025 เสนอ “จากการเผยแพร่อุดมการณ์/ความช่วยเหลือ” ไปสู่ “การค้า-การลงทุน” แบบเลือกหุ้นส่วนรัฐที่มีศักยภาพ พร้อมหลีกเลี่ยงพันธะยาว.

ข้อสังเกตเชิงวิชาการ (เชิงเป็นกลาง):

• ความต่างหลักไม่ใช่ “มี/ไม่มี” การแข่งขันมหาอำนาจ แต่คือ การจัดลำดับและรูปแบบเครื่องมือ: NSS 2022 เน้น “coalitions + rules-based order + shared challenges” ขณะที่ NSS 2025 เน้น “sovereignty + balance of power + burden-sharing + commercial leverage”.
• NSS 2025 ให้ “ภูมิรัฐศาสตร์ใกล้บ้าน” เป็นแกน (Western Hemisphere) ซึ่งเป็นการสื่อสารเชิงยุทธศาสตร์ต่อทั้งพันธมิตรและคู่แข่งว่า “ทรัพยากรและความสนใจของสหรัฐมีข้อจำกัดและเลือกจัดวางใหม่”.

เอกสารอ้างอิงหลัก

• NSS 2025 (White House, Nov 2025): PDF.
• NSS 2022 (Biden-Harris Administration, Oct 2022): PDF.

บริบท/บทวิเคราะห์เสริม (อ่านประกอบ)

• Brookings – “Breaking down Trump’s 2025 National Security Strategy”.
• CFR – “Unpacking a Trump Twist of the National Security Strategy”
• Chatham House – “Trump’s new national security strategy…”.
• Financial Times – Monroe Doctrine focus / hemispheric shift context.

Academic Comparative Analysis: U.S. National Security Strategy 2025 vs 2022

A document-centered comparison using an ends–ways–means lens and the ordering of regional priorities, drawing primarily on the strategies’ own text and supplemented with high-quality interpretive commentary for context.

1) Method & Scope

This analysis treats both NSS 2025 and NSS 2022 as strategic framing documents—signals of priorities and organizing assumptions rather than perfect predictors of implementation. It compares (a) the definition of core interests, (b) ally/adversary framing, (c) principal instruments (economic, military, diplomatic), and (d) regional ordering.

2) Strategic Center of Gravity: From “rules-based leadership” to “sovereignty-first national interest”

• NSS 2022 foregrounds U.S. leadership in sustaining a rules-based order and emphasizes alliances as a core strategic asset.
• NSS 2025 prioritizes sovereignty, explicitly criticizing “sovereignty-sapping” transnational institutions and encouraging states to pursue their own interests, with the United States doing the same.

3) Threat Architecture: From “great-power competition + shared challenges” to “balance of power + internal/hemispheric security”

• NSS 2022 couples strategic competition with a robust “shared challenges” agenda (notably climate and pandemics) treated as national security issues.
• NSS 2025 shifts emphasis toward border control, counter-influence concerns, and maintaining balances of power to prevent dominance by others.

4) Primary Instruments: From coalition-based multilateralism to burden-sharing and commercial leverage

• NSS 2022 elevates allied coordination and multilateral cooperation as key means for both competition and shared problems.
• NSS 2025 stresses burden-sharing (including a NATO spending benchmark) and positions reciprocal trade/commercial diplomacy as central tools.

5) Political Economy of Security: From clean-energy security framing to rebalancing trade and securing supply chains

• NSS 2022 links competitiveness and security to the clean-energy transition and climate-driven risk.
• NSS 2025 frames “economic security” as foundational, emphasizing rebalanced trade, industrial protection, critical supply chains/materials, and rejecting “Net Zero”/climate ideology.

6) Regional Ordering: Western Hemisphere becomes the organizing geographic priority in NSS 2025

NSS 2025 articulates a “Trump Corollary to the Monroe Doctrine” and an Enlist & Expand approach (migration control, counter-cartels, limiting extra-hemispheric influence, and military posture rebalancing).

NSS 2022 presents a broad global agenda oriented to coalition-building in support of a rules-based order while addressing shared challenges alongside competition.

7) Asia/China: “Win the economic future, prevent military confrontation” vs system competition via alliances

NSS 2025 frames Asia around economic advantage and avoiding direct military confrontation, criticizing prior assumptions about China integrating into a rules-based order.

NSS 2022 emphasizes long-term competition with China and relies heavily on allied capacity and Indo-Pacific coalitions.

8) Middle East & Africa: De-prioritization, burden shifting, and a move from aid to investment

NSS 2025 explicitly argues the Middle East should no longer dominate U.S. policy, emphasizing burden shifting and peace efforts without returning to nation-building.

NSS 2025 on Africa advocates transitioning from ideology/aid framing to trade-and-investment partnerships with capable states, while avoiding long-term commitments.

Neutral analytical takeaway:

• The key difference is less about whether strategic competition exists and more about priority ordering and instrument choice: NSS 2022 foregrounds coalitions, rules-based order, and shared challenges; NSS 2025 foregrounds sovereignty, balance-of-power logic, burden-sharing, and commercial leverage.
• NSS 2025’s hemispheric emphasis is a strategic signal that U.S. attention and resources are being intentionally reallocated—implicating allied expectations and competitive dynamics in the Americas.

Primary documents

• NSS 2025 (White House, Nov 2025): PDF.
• NSS 2022 (Biden-Harris Administration, Oct 2022): PDF.

Selected contextual commentary

• Brookings – “Breaking down Trump’s 2025 National Security Strategy”. :contentReference[oaicite:40]{index=40}
• CFR – “Unpacking a Trump Twist of the National Security Strategy”. :contentReference[oaicite:41]{index=41}
• Chatham House – “Trump’s new national security strategy…”. :contentReference[oaicite:42]{index=42}
• Financial Times – Hemispheric/Monroe Doctrine shift context. :contentReference[oaicite:43]{index=43}

Cannabis (Marijuana) Warning Statement — Youth & Families

Formal public-health statement: Cannabis (marijuana) is not harmless for teenagers

Audience: Teens, parents, and educators Focus: psychosis/schizophrenia risk, brain development, and safety

Cannabis today is often far more potent than many parents remember. For adolescents, the combination of early use, frequent use, and high-THC products is consistently linked to higher risk of serious mental-health outcomes—including psychosis and, in some people, long-lasting disorders such as schizophrenia.

Key facts parents and teens should know

• Earlier initiation and more frequent use are associated with a stronger link to psychosis and schizophrenia.¹
• Using cannabis before age 18 may affect how the brain builds connections for attention, memory, and learning; some effects may be long-lasting.²
• High-potency and daily use patterns have been linked to higher odds of psychotic disorders in epidemiological studies.³
• Cannabis use disorder (problematic use) is associated with increased schizophrenia risk—particularly noted among young men in large population research.⁴
• Beyond mental health, established risks include dependence, impaired driving/injuries, and cognitive/psychomotor impairment.⁵

A formal caution (for schools, families, and community leaders)

We urge teenagers and parents to treat cannabis with the same seriousness given to other illicit drugs—especially for youth. The popular framing of cannabis as “natural” or “safe” is not a health standard, and it is not a protection against harm. For adolescents, cannabis exposure can intersect with brain development and mental-health vulnerability in ways that are unpredictable and, for some individuals, life-altering.

The risk is not uniform: not every user develops psychosis or schizophrenia. However, public-health evidence consistently shows that earlier onset, heavier use, and higher THC potency are associated with greater risk of psychotic outcomes, including long-lasting disorders in some people. This is precisely why prevention and delay of initiation are recommended as the safest approach for youth.

Bottom line: For a developing brain, “seemingly harmless” can become “permanently consequential.” If you are under 25—especially under 18—the safest choice is not to use cannabis.

What parents can do (practical steps)

• Start early, talk often: Use calm, factual language; avoid shame-based messaging.
• Ask about potency and frequency: High-THC products and daily use carry higher risk signals.
• Know your family risk: A personal/family history of psychosis is a strong reason to avoid cannabis entirely.⁶
• Watch for mental-health warning signs: paranoia, hallucinations, severe anxiety, sleep disruption, social withdrawal, abrupt academic decline.
• Seek help early: Early assessment is safer than waiting for symptoms to escalate.

References (public health & peer-reviewed sources)

1. CDC — Cannabis and Mental Health (psychosis/schizophrenia association stronger with earlier & heavier use).
   https://www.cdc.gov/cannabis/health-effects/mental-health.html
2. CDC — Cannabis and Brain Health (use before 18 may affect attention, memory, learning; some effects may be long-lasting).
   https://www.cdc.gov/cannabis/health-effects/brain-health.html
3. Di Forti et al., The Lancet Psychiatry (2019) — Contribution of cannabis use (including daily/high-potency patterns) to incident psychotic disorder across European sites.
   https://www.thelancet.com/article/S2215-0366(19)30048-3/fulltext
4. NIDA/NIH news release (May 4, 2023) — Cannabis use disorder associated with increased schizophrenia risk (population-based study).
   https://nida.nih.gov/news-events/news-releases/2023/05/young-men-at-highest-risk-schizophrenia-linked-with-cannabis-use-disorder
5. CAMH / Lower-Risk Cannabis Use Guidelines (professional summary) — documented risks include cognitive/psychomotor impairment, psychosis, dependence, and injuries.
   https://www.camh.ca/-/media/files/lrcug_professional-pdf
6. Health Canada — Lower-Risk Cannabis Use Guidelines (avoid use with personal/family history of psychosis).
   https://www.canada.ca/en/health-canada/services/drugs-medication/cannabis/resources/lower-risk-cannabis-use-guidelines.html
7. Note: This statement is educational and not a substitute for medical advice. If a teen shows signs of psychosis (hallucinations, paranoia, severe confusion), seek urgent professional evaluation.

The 2025 Thai–Cambodian Border War: Geopolitics, Scam Networks, and the Risk of Defying the United States

The 2025 Thai–Cambodian Border War:

Geopolitics, Transnational Scam Networks, and the Risk of Defying the United States

An analytical essay for scholars and policy practitioners in Thai and Southeast Asian Studies

This article is written from a deliberately non-partisan standpoint. It does not speak “for” Thailand, Cambodia, the United States, or China, but for a research perspective that prioritizes verifiable evidence and the long-term interests of ordinary people on both sides of the border.

Abstract

The resurgence of armed clashes along the Thai–Cambodian border in late 2025, including Thai F-16 airstrikes on Cambodian positions, marked a dramatic breakdown of a ceasefire arrangement brokered with strong pressure from the United States, Malaysia, and China. The escalation unfolded in parallel with an unprecedented crackdown on transnational scam networks in Thailand and Cambodia, centred around a figure publicly identified as Benjamin “Ben Smith” Mauerberger, whose alleged financial and social ties reach into political and business elites on both sides of the frontier. This essay dissects the episode into ten analytical dimensions: the colonial legacy of border making; the conditional ceasefire diplomacy of Donald Trump; the domestic political incentives of Bangkok and Phnom Penh; the role of Chinese weapon systems and security patronage; the entanglement of politics with scam economies; and the broader implications for U.S. strategy and regional order. While the narrative foregrounds Thailand and Cambodia, the central argument is structural: border wars in contemporary mainland Southeast Asia cannot be understood without tracing the interaction between postcolonial boundaries, patron–client politics, asymmetric great-power competition, and increasingly sophisticated transnational criminal networks.

1. Colonial Cartographies and the Long Shadow of the Preah Vihear Dispute

   The 2025 clashes did not emerge out of an empty landscape. They are the latest flare-up in a century-long dispute rooted in French–Siamese treaties of the early twentieth century, which mapped the frontier along the Dangrek mountain range but often failed to align the legal line with effective demarcation on the ground. Around the Preah Vihear temple complex and adjacent highlands, Thai and Cambodian maps diverge sharply, producing overlapping and competing claims to sovereignty.^[1]

   The 1962 judgment of the International Court of Justice (ICJ) awarding the temple itself to Cambodia did not resolve the wider dispute. It confirmed Cambodian sovereignty over the sanctuary, but left large areas of surrounding territory in legal limbo. In the 2000s, Thai nationalist mobilisation against Cambodia’s effort to list Preah Vihear as a UNESCO World Heritage Site turned this cartographic ambiguity into a powerful domestic resource. The temple became, in John Ciorciari’s phrase, an “incendiary symbol” capable of igniting periodic crises whenever political actors found it useful to do so.^[2]

   From this vantage point, the 2025 border war is best seen not as an aberration but as the latest “large wave” in a long series of episodes in which unresolved colonial-era borders, combined with domestic politics, give rise to militarised confrontation.

2. Ceasefire as Economic Leverage: Trump’s Conditional Diplomacy

   In July 2025, as artillery duels and ground skirmishes along the frontier produced mounting casualties and displaced civilians, mediation efforts by Malaysia and China were unable, by themselves, to secure a durable ceasefire. A turning point came when U.S. President Donald Trump reportedly phoned the Thai leadership and linked Thai cooperation on a ceasefire directly to the resumption of trade and tariff negotiations with Washington.^[3] In effect, the United States converted a security crisis into an instrument of economic leverage.

   Subsequent U.S. statements suggested that Thailand’s adherence to ceasefire commitments would be treated as an informal condition for favourable tariff arrangements, while Cambodia’s behaviour would be factored into decisions regarding aid, sanctions, and cooperation with international financial institutions.^[4] In this sense, the ceasefire was “securitised” in one direction and “commodified” in another.

   Against this backdrop, the decision by both Bangkok and Phnom Penh to accept the risk of being seen as violating the ceasefire in late 2025 signalled a willingness to jeopardise economic benefits from the United States in pursuit of other, less transparent objectives.

3. F-16s over the Frontier: Escalation and Chinese Rocket Systems

   Thailand’s decision to deploy F-16s to strike Cambodian positions marked a qualitative escalation from the artillery and small-arms engagements that have characterised most previous clashes. According to Thai military sources, the airstrikes targeted sites believed to host heavy artillery and multiple-launch rocket systems, including the Chinese-made PHL-03 and legacy Soviet-designed BM-21 units, which Bangkok claimed could strike deep into Thai territory, including airports and hospitals.^[5]

   International media reported that the airstrikes followed the death of a Thai soldier in a blast blamed on renewed Cambodian shelling, and Thai officials framed the operation as a necessary response to Phnom Penh’s alleged violation of prior commitments to withdraw heavy weapons from contested zones.^[6] Cambodia countered that the strikes killed several civilians and decried them as disproportionate.

   Beyond the immediate tactical logic, the episode drew attention to the increasingly visible presence of Chinese weapons systems in mainland Southeast Asian conflicts. Thai pilots flying U.S.-origin jets were, in effect, striking at hardware supplied by China. The air war thus became a symbolic confrontation between defence ecosystems as much as between neighbouring states.

4. Cambodia under the Hun Family: Nationalist Consolidation in a Post-Transition Era

   The 2025 clashes unfolded under the shadow of leadership transition in Cambodia, where Hun Sen had stepped aside in favour of his son, Hun Manet, while retaining extensive informal influence. The new administration faced the dual challenge of consolidating its domestic authority and responding to persistent criticism over human rights abuses, economic inequality, and the concentration of power.

   In such a context, a border confrontation with Thailand offers several political benefits. It allows the government to rally public opinion around an external threat, to portray itself as the guardian of sovereignty, and to redirect attention away from socio-economic grievances. Civilian casualties, deeply tragic in human terms, may be repurposed as evidence of national victimhood in international forums, much as in earlier phases of the Preah Vihear dispute.

   This is not to suggest that Phnom Penh “manufactured” the conflict single-handedly, but rather that the structural incentives of semi-authoritarian regimes make intermittent border tension politically useful — particularly when external patrons can be counted on to mitigate the most severe international consequences.

5. Bangkok under Anutin: Sovereignty Rhetoric and the Question of Responsibility

   On the Thai side, Prime Minister Anutin Charnvirakul framed the F-16 strikes as a legitimate act of self-defence, insisting that Thailand could not tolerate repeated violations of its territory or threats to civilian populations near the border.^[6] He also emphasised that Thailand would not allow outside powers to dictate its security choices, invoking sovereignty to justify decisions taken in defiance of international pressure.

   Yet, once Thailand had explicitly tied its earlier acceptance of a ceasefire to negotiations over tariffs and market access with the United States, the decision to escalate militarily raised serious questions about the government’s sense of responsibility toward those economic commitments. To the extent that future U.S. responses involve tariffs or other forms of economic coercion, it will be ordinary Thai citizens — rather than political elites — who bear the cost.

   An analytically neutral perspective must therefore ask not whether Thai leaders felt “provoked,” but whether they weighed the full spectrum of consequences: strategic, economic, and human.

6. Scam Economies and the Ben Smith Network: Crime as Structural Context

   Almost in parallel with the border escalation, Thai authorities announced the seizure of more than 300 million U.S. dollars in assets allegedly connected to large-scale transnational scam operations. Investigative reports identified Benjamin “Ben Smith” Mauerberger as a central figure in financial networks that moved funds through real-estate firms, private aviation companies, and a constellation of service businesses across Southeast Asia.^[7][8][9]

   While details remain under investigation, reports in Thai and foreign media described overlapping shareholding structures, shared addresses for multiple firms, and patterns of money transfers linking Thailand, Cambodia, and other regional hubs. Fieldwork by journalists and law-enforcement agencies depicted segments of the border region as an “economic frontier” where scam compounds, casinos, and informal logistics networks coexist with impoverished communities and weak state oversight.

   The key analytical point is that such scam economies are not marginal. They rely on the active protection or willful blindness of state officials, and they generate rents that can be reinvested in politics. The Thai–Cambodian border thus becomes, simultaneously, a site of military confrontation and a corridor of criminalised capitalism.

7. Where Politics Meets Crime: Allegations of Elite Ties across the Border

   In early December 2025, the “Ben Smith” case erupted into parliamentary debate and public controversy. Images circulated of Smith in social settings with prominent political and business figures from both Thailand and Cambodia. Opposition politicians questioned whether Thai authorities had been slow to act because of high-level protection; others asked whether Cambodian facilitation of scam compounds reflected similar entanglements.^[10][11][12]

   Prime Minister Anutin acknowledged having met Ben Smith but described him merely as an acquaintance introduced by friends, denying any close relationship and pledging to support investigations wherever they might lead.^[10][11] From an analytical distance, the immediate truth of such claims is less important than the structural question they raise: how could a network moving hundreds of millions of dollars operate in and around the Thai–Cambodian frontier without intersecting with political and bureaucratic elites?

   The timing of the military escalation — coming as scrutiny of scam networks intensified — led some observers to speculate that the war, intentionally or not, helped to divert media and public attention. At present this remains a hypothesis, not a proven fact, but it is a hypothesis worth investigating through careful empirical research rather than dismissing as mere conspiracy thinking.

8. China as Strategic Patron: Weapons, Naval Bases, and Infrastructure

   In the background of the border war stands China, whose security and economic footprint in mainland Southeast Asia has grown dramatically over the past decade. In Cambodia, Chinese support has been crucial for the modernisation of the Ream Naval Base and the expansion of coastal defence capabilities, raising concerns in Washington and among some ASEAN states about a potential Chinese military foothold in the Gulf of Thailand.^[13][14] Reports of Chinese-supplied PHL-03 rockets in Cambodian arsenals further illustrate the depth of this security partnership.^[5]

   Thailand, though formally allied with the United States, has also deepened its economic and infrastructural ties with China. High-speed rail projects linking China, Laos, and Thailand are emblematic of a broader entanglement under the Belt and Road Initiative (BRI), which provides financing and connectivity but also increases Thai dependence on Chinese capital and markets.^[15][16][17]

   When viewed through the lens of asymmetric interdependence, both Thailand and Cambodia thus possess a form of diplomatic insurance: confidence that Beijing will shield them, to some extent, from the harshest Western responses. This may embolden local leaders to take risks — whether military or political — that would be unthinkable in a purely U.S.-dominated regional order.

9. The Cost of Defiance: Why Challenging U.S. Tariff Threats Is Unlikely to Pay Off

   From a strictly economic perspective, neither Thailand nor Cambodia stands to gain from provoking U.S. displeasure. The United States remains a key export market and a source of investment, technology, and international legitimacy for both countries. Should Washington choose to respond to ceasefire violations with punitive tariffs or other economic measures, the impact on ordinary citizens in terms of employment, prices, and growth could be severe.^[3][4]

   Cambodia, while more heavily dependent on China, still relies on Western markets and multilateral institutions. A reputation for disregarding international commitments — whether on ceasefires or on the regulation of scam operations — could expose Phnom Penh to sanctions, reduced aid, or stricter conditions on loans and trade preferences.

   It is therefore difficult to argue that defying U.S. expectations over the border conflict is “rational” from the standpoint of long-term national welfare. It may, however, be rational from the viewpoint of political elites who prioritise short-term regime stability, clientelist networks, and the protection of illicit revenue streams over broader societal interests.

10. Structural Lessons for Southeast Asia and for U.S. Policy

    For Thai and Cambodian Societies

    The 2025 border war underscores how quickly ambiguous boundaries can be weaponised when democratic oversight is weak and institutions of accountability are fragile. In such settings, frontier zones are more than sites of military confrontation; they are arenas where the interests of political patrons, business conglomerates, and criminal networks intersect.

    Citizens in both countries face a hard question: when governments resort to force, are they defending the lives and dignity of their populations, or the privileges of those who benefit from opaque cross-border economies? The answer will vary from episode to episode, but the question itself should remain central.

    For the United States and the Wider International Community

    For U.S. policymakers, the Thai–Cambodian case offers a cautionary tale about the limits of tying ceasefire agreements narrowly to trade negotiations and tariff incentives. Such linkages can be effective in the short term, but they do not in themselves transform the underlying political economies that make conflict attractive to local elites.

    A more sustainable approach would combine calibrated economic leverage with deeper engagement on issues such as institutional reform, anti-corruption, and the governance of transnational crime. This does not mean imposing external blueprints, but rather supporting local actors who seek to strengthen the rule of law and reduce the permeability between state structures and criminal enterprises.

    More broadly, the 2025 border war illustrates a world in which the line separating state, capital, and criminality has grown increasingly blurred. Great powers compete not only for bases and trade routes, but also for influence over shadow economies that reach from online scam compounds to metropolitan financial centres. Any serious strategy for regional stability must therefore look beyond troop deployments and tariff schedules, and reckon with the dense, often hidden networks that bind borderlands, capitals, and global markets together.

Selected References

1. Ratcliffe, R. “Why are Thailand and Cambodia engaged in a border conflict?” The Guardian, 24 July 2025.
2. Ciorciari, J. D. “Thailand and Cambodia: The Battle for Preah Vihear.” Stanford University, 2009.
3. “Trump’s call broke deadlock in Thailand–Cambodia border crisis.” Reuters, 31 July 2025.
4. “US pressures Thailand to recommit to Cambodia ceasefire with threat of tariffs.” The Guardian, 15 November 2025.
5. “China-made rocket among triggers for Thai airstrikes into Cambodia.” Reuters, 8 December 2025.
6. “Thailand launches airstrikes along disputed border with Cambodia as tensions flare.” The Guardian, 8 December 2025.
7. “Thailand the new eye of Southeast Asia’s scam centre storm.” Asia Times, December 2025.
8. “Thailand Seizes $300M in Assets as Scam Crackdown Deepens.” The Diplomat, December 2025.
9. “Thailand Seizes Over $300M from Transnational Scam Ring.” Khaosod English, 3 December 2025.
10. “PM admits having merely met Ben Smith as ‘acquaintance’.” Thai Newsroom, 4 December 2025.
11. “Anutin admits knowing but not being close to ‘Ben Smith’.” Nation Thailand, December 2025.
12. “Thai PM, Finance Minister Address Photos With Alleged Scam Figure Ben Smith.” Khaosod English, 4 December 2025.
13. Lowy Institute. “Partnership of Convenience? Ream Naval Base and the Cambodia–China Convergence.” Report, 2024.
14. CSIS AMTI. “A Tale of Two Reams: Questions Remain at Cambodia’s Growing Naval Base.” Report, 2025.
15. “Thailand adds last piece in China rail link as bilateral ties get back on track.” South China Morning Post, 6 February 2025.
16. “China and Thailand to be linked via high-speed rail.” Newsweek, 29 January 2025.
17. Carnegie Endowment for International Peace. “How Has China’s Belt and Road Initiative Impacted Southeast Asian Countries?” Analytical brief, 2023.
18. “Thailand and Cambodia reaffirm ceasefire after China-brokered talks.” AP News, 30 July 2025.

Ten Principles of the “Red Ants Topple the Elephant” Revolution บัญญัติ 10 ประการมดแดงล้มช้าง

บัญญัติ 10 ประการของอภิวัฒน์มดแดงล้มช้าง

Ten Principles of the “Red Ants Topple the Elephant” Revolution

มดแดงล้มช้าง รักประเทศไทย ใฝ่สามัคคี มีเหตุผล ฝึกฝนเสรีประชาธิปไตย
ไล่เผด็จการ ต้านทรราช และตัดวงจรอุบาทว์ให้สิ้นเพื่อลูกหลาน

สาระสำคัญของแนวทางมดแดง

1. มดแดงแต่ละตัว จักเชื่อว่าตนเองคือส่วนสำคัญของพลังอันมหาศาลในการเปลี่ยน ลด ทำลาย…
2. มดแดงแต่ละตัว จักรู้สิทธิพื้นฐานและศักดิ์ศรีแห่งมนุษย์ในระบอบเสรีประชาธิปไตย…
3. มดแดงแต่ละตัว จักขวนขวายใฝ่หาความรู้ ความจริง และข้อมูลใหม่…
4. มดแดงแต่ละตัว จักแสวงหากัลยาณมิตรและสร้างเครือข่ายอย่างไม่แบ่งชั้นวรรณะ…
5. มดแดงแต่ละตัว จักขยันในการคิด พูด ทำ เพื่อสิ่งดีงาม…
6. มดแดงแต่ละตัว มีเมตตา อดทน เข้าใจความต่าง…
7. มดแดงแต่ละตัว ไม่ตกหลุมความคิดคับแคบหรืออคติ…
8. มดแดงแต่ละตัว เป็นตัวจักรของความเปลี่ยนแปลง…
9. มดแดงแต่ละตัว ไม่ยอมปล่อยให้ความชั่วร้ายเกิดขึ้นเฉย ๆ…
10. มดแดงทุกตัว ส่งเสริมเสรีประชาธิปไตย ต่อต้านเผด็จการ…

Ten Principles of the “Red Ants Topple the Elephant” Revolution

บัญญัติ 10 ประการของอภิวัฒน์มดแดงล้มช้าง

Red ants topple the elephant: love Thailand, seek unity, uphold reason and democratic virtue, resist tyrants, and end the vicious cycle once and for all.

Core Principles

1. Every red ant understands its role in transforming, reducing, or dismantling injustice…
2. Every red ant knows fundamental rights and human dignity under democracy…
3. Every red ant seeks and spreads truth as nourishment for wisdom…
4. Every red ant builds alliances beyond class, color, or caste…
5. Every red ant strives in thought, speech, and action toward good…
6. Every red ant is patient with differences and helps others grow…
7. Every red ant transcends narrowness and blind devotion…
8. Every red ant becomes an engine of constructive change…
9. Every red ant refuses to ignore evil and stands up for what is right…
10. Every red ant promotes democracy and resists all forms of tyranny…

บัญญัติ 10 ประการ อภิวัฒน์มดแดงล้มช้าง Principles of "Red Ants Toppling Elephant" Revolution (TH–EN Toggle)

บัญญัติ 10 ประการของอภิวัฒน์มดแดงล้มช้าง

Ten Principles of the “Red Ants Topple the Elephant” Revolution

มดแดงล้มช้าง รักประเทศไทย ใฝ่สามัคคี มีเหตุผล ฝึกฝนเสรี
ประชาธิปไตย ไล่เผด็จการ ต้านทรราช และตัดวงจรอุบาทว์ให้สิ้นเพื่อลูกหลาน

สาระสำคัญของแนวทางมดแดง

1. มดแดงแต่ละตัว จักเชื่อว่าตนเองคือส่วนสำคัญของการสร้างพลังอันมหาศาลเพื่อการเปลี่ยน ลด ทำลายหรือกำจัดสิ่งชั่วร้าย และขณะเดียวกันเพื่อสร้างสิ่งดีมีอารยธรรมและเป็นคุณให้แก่บ้านเมืองและสืบผลไปยังลูกหลานในอนาคต
   
   
2. มดแดงแต่ละตัว จักรู้สิทธิพื้นฐานและสิทธิอันเป็นธรรมในระบอบเสรีประชาธิปไตย โดยรู้ว่าประชาชนคือเจ้าของอำนาจสูงสุดทั้งด้านการตรากฎหมาย บริหารบ้านเมือง และการผดุงความยุติธรรมตามหลักศีลธรรมและกฎหมาย
   
   
3. มดแดงแต่ละตัว จักขยันแสวงหาและเผยแพร่ความรู้ ความจริง และข้อมูลใหม่ ๆ อันควรต้องประดับปัญญา เพื่อการตัดสินใจที่ยุติธรรม เป็นธรรม รอบคอบ ไม่มีอคติหรือดูถูกใครอย่างไร้เหตุผล และสร้างสรรค์
   
   
4. มดแดงแต่ละตัว จักแสวงหากัลยาณมิตร เผยแพร่ความจริง และสร้างเครือข่ายมดแดงอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่เลือกสีเสื้อ ไม่เลือกชนชั้นวรรณะใด ๆ
   
   
5. มดแดงแต่ละตัว จักขยันในการคิด พูด และทำ เพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้าย และสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงามอันเป็นประโยชน์แก่ตนเอง คนรอบข้าง และประเทศชาติ
   
   
6. มดแดงแต่ละตัว จักมีความอดทนต่อความเห็นต่าง มีความเข้าใจที่มาที่ไปแห่งความแตกต่าง และมีความเมตตาสูงที่จะอธิบาย รอ และให้โอกาสคนอื่นเรียนรู้ เพื่อกลายเป็นมดแดงที่เข้มแข็ง
   
   
7. มดแดงแต่ละตัว จะต้องก้าวพ้นความคิด การพูดจา และการกระทำที่อยู่บนพื้นฐานแห่งความคับแคบ เห็นแก่ตัวมีอคติ ดูถูกผู้อื่น ผิดหลักสิทธิมนุษยชนสากล หรือมีความโกรธ และอยู่บนความหลงตัวบุคคล ระบอบ รูปแบบ และวิธีการใด ๆ เหนือหลักอารยธรรมแห่งเหตุผลและสัจจะของความเป็นมนุษย์
   
   
8. มดแดงแต่ละตัว จักยกตัวเองเป็นตัวจักรของการเปลี่ยนแปลงที่ดีกว่าของตัว คนรอบข้าง และสังคม ไม่งอมืองอเท้า คือนำความคิด ความรู้ และประสบการณ์ไปสานต่อและประมวลเป็นอุดมการณ์ที่ชัดเจน และกำหนดเป็นแนวปฎิบัติได้ แล้วนำไปปฎิบัติจริง ทั้งมโนกรรม วจีกรรม และกายกรรม
   
   
9. มดแดงแต่ละตัว จะไม่ยอมให้เกิดสิ่งชั่วร้ายหรือการทำร้ายสมาชิกมดแดงต่อหน้าต่อตา โดยไม่กระทำการใด ๆ และสิ่งชั่วร้ายทุกสิ่ง ต้องได้รับการต่อต้าน ขัดขวาง และทำลายล้างเสมอเมื่อมีโอกาส หากทำด้วยตัวเองเกินกำลัง ต้องรู้จักระดมเครือข่ายมดแดงให้ประสานงานกันโดยธรรมชาติ ไม่ต้องรอแกนนำใด ๆ
   
   
10. มดแดงแต่ละตัว จักส่งเสริมแนวทางเสรีประชาธิปไตยทุกรูปแบบ แต่จะต่อต้าน ประนาม แสดงความเกลียดชังและปฎิเสธการปกครองที่เป็นเผด็จการ การกระทำที่เป็นกบฎต่ออำนาจสูงสุดทุกชนิด และจะไม่งอมืองอเท้าดูใครย่ำยีประชาธิปไตยอีก

Ten Principles of the “Red Ants Topple the Elephant” Revolution

บัญญัติ 10 ประการของอภิวัฒน์มดแดงล้มช้าง

Red ants topple the elephant: love Thailand, seek unity, be reasonable,
practice liberal democracy, drive out dictators, resist tyrants,
and break the vicious cycle once and for all — for our children and grandchildren.

Core Principles of the Red Ant Path

1. Every red ant recognizes that it is an essential part of a tremendous collective power — not mere dust under anyone’s feet — capable of changing, reducing, destroying, or eliminating evil, corruption, tyranny, and injustice, while simultaneously building goodness and civilization as a legacy for the nation and future generations.
2. Every red ant understands basic rights and human dignity under a liberal democratic system, clearly knowing that supreme sovereignty belongs to the people in law-making, governance, and upholding justice according to morality and the rule of law.
3. Every red ant diligently seeks and spreads knowledge, truth, and fair information to nourish wisdom, enabling just, careful, unbiased decisions free from contempt, always leaning toward creation rather than destruction.
4. Every red ant ceaselessly builds alliances and a red ant network without discrimination by color, class, caste, or background — believing lasting change grows from an awakened citizenry, not detached elites.
5. Every red ant strives in thought, speech, and action to eliminate evil and create beauty and benefit for self, community, and nation.
6. Every red ant is patient with differing views, understands their origins, and compassionately explains, waits, and gives others the chance to learn and grow into stronger red ants.
7. Every red ant transcends narrow-mindedness, selfishness, prejudice, contempt, human rights violations, rage, and blind devotion to persons, regimes, or methods above reason, ethics, and human truth.
8. Every red ant becomes an engine of positive change — not waiting for leaders — turning knowledge and experience into clear ideology and practical action in thought, word, and deed.
9. Every red ant refuses to stand idle when evil or harm to fellow ants occurs — all wrongdoing must be resisted and dismantled whenever possible, mobilizing the network naturally, without waiting for any leader.
10. Every red ant promotes liberal democracy in all forms and rejects dictatorship and betrayal of people’s sovereignty — never again sitting by while democracy and human dignity are trampled.

Memory Politics and Neo-Absolutism in Contemporary Thailand: An outline (English and Thai)

Memory Politics & Constitutional Meaning in Thailand (TH–EN Toggle Edition)

ภาษาไทย English

บทความวิชาการ: การเมืองของความทรงจำ และความหมายใหม่ของรัฐธรรมนูญภายใต้รัฐบาลอนุทิน

บทคัดย่อ

บทความนี้วิเคราะห์คำสั่งให้ข้าราชการรัฐสภาทำงานในวันรัฐธรรมนูญ 10 ธันวาคม 2568 และให้หยุดชดเชยวันที่ 30 ธันวาคม โดยตีความเหตุการณ์นี้ในฐานะส่วนหนึ่งของกระบวนการ “ทำให้เลือนหาย” (erasure) และ “เขียนซ้ำ” (re-inscription) ความทรงจำทางการเมืองเกี่ยวกับการปฏิวัติ 2475 และคณะราษฎร ซึ่งเป็นความพยายามของรัฐไทยยุคร่วมสมัยในการลดความหมายของอำนาจอธิปไตยของราษฎร และสถาปนา “สมบูรณาญาสิทธิราชย์ยุคใหม่” (neo-absolutism) ผ่านการควบคุมพื้นที่เชิงสัญลักษณ์ สถาปัตยกรรม พิธีกรรม และประวัติศาสตร์สาธารณะ

1. บทนำ

วันรัฐธรรมนูญแม้ยังเป็นวันหยุดราชการ แต่สถานะเชิงสัญลักษณ์ถูกบั่นทอนผ่านการจัดวางใหม่ของรัฐ ทั้งในกิจกรรมสาธารณะ หนังสือเรียน และการลดพื้นที่รำลึกเหตุการณ์ 2475 นับตั้งแต่ช่วงสงครามเย็น สังคมไทยถูกกำกับให้เชื่อว่ารัฐธรรมนูญเป็น “พระราชทาน” มากกว่าเป็น “ผลของการต่อสู้ของประชาชน”

2. ฉากหลัง 2475 และสงครามความทรงจำ

คณะราษฎรสถาปนาความหมายของรัฐสมัยใหม่ผ่านหมุดอนุสรณ์ อนุสาวรีย์ และอาคารแบบ modernist แต่การรัฐประหาร 2490 เป็นต้นมา ทำให้เครือข่ายอำนาจจารีตนิยมกลับมาสร้างโครงเรื่องใหม่ที่ลดทอนความหมายของ 2475 จนกลายเป็น “ประวัติศาสตร์รอง” การลบ หมุดคณะราษฎร ปี 2560 คือเหตุการณ์สำคัญที่ยืนยันโครงสร้างความพยายามนี้

3. กรอบทฤษฎี: Collective Memory & Lieux de Mémoire

Halbwachs อธิบายว่าความทรงจำส่วนรวมถูกสร้างตามโครงสร้างอำนาจร่วมสมัย ส่วน Nora เน้นว่าสถานที่เชิงสัญลักษณ์ เช่น อนุสาวรีย์ วันสำคัญ และพิธีกรรม คือพื้นที่ต่อสู้ทางอุดมการณ์ ในบริบทไทย วันรัฐธรรมนูญคือพื้นที่ยื้อแย่งความหมายระหว่าง “ระบอบอำนาจประชาชน” และ “ระบอบอำนาจนิยมจารีต”

4. วิเคราะห์เหตุการณ์ 10 ธันวาคม 2568

แม้วันหยุดไม่ได้ถูกยกเลิก แต่การให้รัฐสภาทำงานในวันรัฐธรรมนูญคือ “สัญญะกลับด้าน” (symbolic inversion) เพราะรัฐสภาควรเป็นหัวใจของความเป็นเจ้าของอำนาจของราษฎร เมื่อวันสำคัญนี้กลายเป็น “งานพิธีของรัฐ” แทน “พื้นที่เรียนรู้ของพลเมือง” จึงสะท้อนการลดบทบาทของประชาชนในระบอบรัฐธรรมนูญ

5. กระบวนการลบเลือนคณะราษฎร (2475–ปัจจุบัน)

• หมุดคณะราษฎรหายไปปี 2560 ถูกแทนด้วยหมุดเชิงกษัตริย์นิยม
• อนุสาวรีย์ 2475 และวัตถุสถาปัตยกรรมหลายแห่งถูกย้ายหรือถอดโดยไม่มีการอธิบาย
• หนังสือเรียนประวัติศาสตร์ลดทอนบทบาทคณะราษฎรลงอย่างมีนัยยะ
• กฎหมาย 112 จำกัดการอภิปรายสาธารณะ ทำให้ความทรงจำทางประชาธิปไตยถูกทำให้ “เสี่ยง”

6. บริบททางการเมืองของรัฐบาลอนุทิน

รัฐบาลอนุทินแม้กล่าวสนับสนุนการแก้รัฐธรรมนูญ แต่เสาหลักของอำนาจที่รัฐบาลยืนอยู่ยังคงอยู่ในโครงสร้างอนุรักษนิยม ที่มักตีความวันสำคัญทางรัฐธรรมนูญผ่านมิติพิธีการ มิใช่มิติของอำนาจราษฎร การจัดวันหยุดดังกล่าวจึงสัมพันธ์กับแนวคิด neo-absolutism

7. สรุป

หากปราศจากความพยายามสร้าง counter-memory วันรัฐธรรมนูญเสี่ยงถูกทำให้เป็นเพียง พิธีกรรม มากกว่า รากฐานประชาธิปไตย บทความนี้เสนอให้สังคมไทยรื้อฟื้นความหมายของ 2475 ผ่านการศึกษา สื่อ และกลไกวิชาการ เพื่อให้วันรัฐธรรมนูญเป็น “วันของประชาชน” อีกครั้ง

Academic Article: Memory Politics and Neo-Absolutist Drift in Contemporary Thailand

Abstract

This article analyzes the 2025 parliamentary directive requiring civil servants to work on Constitution Day (10 December) and shifting the holiday to 30 December. While the directive appears bureaucratic, it holds deeper meaning when read through Thailand’s long-standing memory politics concerning the 1932 Revolution and the People’s Party.

1. Introduction

Constitution Day embodies Thailand’s contested constitutional identity. Though still an official national holiday, its civic function has been hollowed out through ritualization and the recentering of monarchic narratives. The 2025 directive illustrates how administrative acts participate in symbolic restructuring of public memory.

2. Historical Background of 1932

The People’s Party physically inscribed constitutional modernity into the urban fabric—modernist buildings, monuments, and commemorative plaques. Post-1947 conservative rule reinterpreted 1932 as a deviation, erasing revolutionary authorship and emphasizing royal continuity.

3. Theoretical Framework

Using Halbwachs’ collective memory and Nora’s lieux de mémoire, Constitution Day becomes a site where competing regimes attempt to define national historical consciousness. In Thailand, remembering 1932 affirms popular sovereignty; forgetting it strengthens neo-absolutism.

4. The 2025 Event

The symbolic inversion—Parliament working on Constitution Day—recodes the day from a civic anniversary to a state ritual. The shift relocates constitutional authorship from the people to the bureaucratic apparatus of the state.

5. Erasure of the People’s Party

• The 2017 removal of the People’s Party Plaque
• Disappearance and relocation of 1932 monuments
• Revisionist curricula minimizing the revolution
• Legal restrictions preventing open discussion on monarchy

6. Anutin Administration Context

Prime Minister Anutin’s government remains structurally aligned with the conservative–royalist establishment. Symbolic actions such as the handling of Constitution Day reinforce an ideological order where constitutionalism appears ceremonial rather than substantive.

7. Conclusion

Constitution Day is a battlefield of memory in which competing political imaginaries struggle for dominance. Without deliberate counter-memory, constitutional democracy risks becoming hollow while neo-absolutism fills the symbolic void.

Red Ants' Revolutionary Strategy – Toggle TH/EN (ยุทธศาสตร์การอภิวัฒน์มดแดงล้มช้าง ฉบับสองภาษา)

ยุทธศาสตร์มดแดงล้มช้าง – ฉบับสากลสำหรับพลเมืองโลกและคนไทย

Red Ants’ Strategy – A Global Edition for Citizens Worldwide and Thailand

ในทุกสังคมที่กำลังมองหาความเท่าเทียม ประชาชนมักค้นพบว่า การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงไม่ได้เริ่มต้นจากผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ แต่เริ่มจากผู้คนธรรมดาที่ตื่นรู้พร้อมกันจำนวนมาก—ผู้ที่กล้าพูดว่า “ไม่” ต่อสิ่งที่ไม่ชอบธรรม ไม่ว่าใครจะเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาก็ตาม ยุทธศาสตร์ “มดแดงล้มช้าง” จึงไม่ใช่เพียงตำนานไทย แต่มันคือภาพแทนสากลของพลังร่วมกันของมนุษย์ที่ตื่นรู้

In every society striving toward justice and equality, people eventually realize that real transformation does not begin with heroic leaders, but with ordinary citizens awakening together—those who dare to say “NO” to what is unjust, regardless of who created or benefits from it. Thus, the “Red Ants” strategy is not merely a Thai metaphor; it is a universal symbol of collective human awakening.

1. รับ – การตื่นรู้ระดับปัจเจกสู่ปัญญาร่วมของสังคม

1. Awareness – From Individual Insight to Collective Understanding

การตื่นรู้ไม่ได้เกิดจากความโกรธ แต่เกิดจากความเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า สังคมหนึ่ง ๆ ถูกกำหนดโดยโครงสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้น และมนุษย์ก็มีสิทธิเปลี่ยนมันได้เช่นกัน จังหวะนี้คือการเริ่มตั้งคำถามกับความจริงที่เคยถูกสอนให้ยอมรับโดยไม่คิด และเลือกที่จะ “ไม่หลงเชื่อ” เพียงเพราะใครบางคนสั่งให้เชื่อ รวมถึง “ไม่ถูกหลอกให้เกลียดกันเอง” เพราะความแตกต่างถูกสร้างให้เป็นเครื่องมือของผู้กุมอำนาจ

Awakening does not come from anger but from a deeper realization: that every society is shaped by man-made structures, and human beings have the right to reform them. This phase is marked by questioning narratives that people were taught to accept without scrutiny. Citizens choose to “not be deceived” simply because authority demands obedience, and “not be manipulated into mutual hatred” through divisions engineered by those in power.

2. ยัน – การยืนหยัดอย่างสงบ แต่มั่นคงดุจรากแห่งประชาธิปไตย

2. Resistance – Calm but Unyielding, Like the Roots of Democracy

เมื่อความจริงชัดขึ้น ประชาชนจะเริ่มถอนพลังสนับสนุนที่เคยหล่อเลี้ยงระบบที่ไม่เป็นธรรม การปฏิเสธที่ทรงพลังที่สุดคือการบอกตัวเองและสังคมว่า “ไม่ร่วมมือ” กับสิ่งที่บั่นทอนศักดิ์ศรี “ไม่ส่งเสริม” อำนาจที่ไร้ความรับผิดชอบ และ “ไม่เพิกเฉย” ต่อความอยุติธรรมที่เคยถูกทำให้ดูเป็นเรื่องธรรมดา นี่คือหัวใจสากลของพลเมืองที่เริ่มยืนหยัดด้วยตนเอง

As clarity increases, citizens withdraw the support that unjust systems once depended on. The most powerful civic refusals are: “not cooperating” with actions that violate human dignity, “not endorsing” unaccountable power, and “not ignoring” injustices normalized over generations. This is the universal foundation of engaged, self-respecting citizenship.

3. รุก – การก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมีวิสัยทัศน์ร่วมของผู้คนทั้งประเทศ

3. Advance – Moving Forward with a Shared Vision for the Nation

เมื่อพลังของการยันมั่นคงพอ ประชาชนจะเริ่มนิยามอนาคตของตนเอง พวกเขา “ไม่ยอมรับ” ความอยุติธรรมว่าเป็นความปกติ “ไม่รับเงื่อนไขที่ลดทอนความเป็นคน” และ “ไม่ยอมให้อนาคตชาติถูกกำหนดโดยคนไม่กี่กลุ่ม” ในจังหวะนี้ พลเมืองไม่ได้เพียงปฏิเสธ แต่เริ่มสร้างสังคมที่ต้องการเห็นร่วมกัน

Once resistance becomes firm, citizens begin reshaping their own future. They “do not accept” injustice as normal, “do not accept conditions that strip away humanity”, and “do not permit a small elite to dictate the nation’s future”. In this phase, people move beyond refusal and begin constructing the society they collectively envision.

4. รุกฆาต – จุดที่พลังร่วมของสังคมทำให้โครงสร้างที่ไม่เป็นธรรมอยู่ไม่ได้

4. Checkmate – When Collective Awakening Makes Unjust Power Unsustainable

ไม่มีระบบใดล้มลงเพราะความโกรธชั่ววูบ แต่ทุกระบบล้มลงเพราะผู้คนจำนวนมากพร้อมใจกันบอกว่า “ไม่ให้อำนาจใดอยู่เหนือการตรวจสอบ” “ไม่ให้คงอยู่ในรูปแบบที่กดทับคนส่วนใหญ่” และ “ไม่รับความกลัวเป็นเครื่องมือปกครองอีกต่อไป” นี่คือรุกฆาตแบบพลเมือง—การชนะด้วยแสงสว่าง มิใช่ด้วยความมืด

No system collapses from sudden anger. Every unjust system collapses when people collectively declare: “No power shall stand above scrutiny”, “No structure that harms the majority shall remain unchallenged”, and “Fear will no longer govern us”. This is civic checkmate—a victory achieved through illumination, not destruction.

บทส่งท้าย: พลังของคำว่า “ไม่”

Closing Thoughts: The Power of “NO”

คำว่า “ไม่” ไม่ได้ปฏิเสธเพียงสิ่งที่ผิด แต่ยืนยันสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ใช่การต่อต้านเพื่อทำลาย แต่คือการปฏิเสธเพื่อสร้างสังคมที่มนุษย์ทุกคนสามารถยืนบนศักดิ์ศรีเท่ากัน และเมื่อมดแดงทั้งรังตื่นขึ้น ช้างที่เคยดูใหญ่โตเกินแตะต้อง ก็จะสั่นสะเทือนด้วยพลังของความจริง และหัวใจมนุษย์ที่พร้อมเดินไปด้วยกัน

The word “NO” does not merely reject what is wrong; it affirms what is right. It is not resistance for destruction, but refusal as a creative force for a society where every human stands with equal dignity. And when all the red ants awaken together, the elephant—once thought untouchable—trembles under the weight of truth and the united heartbeat of humanity.

Citizens Who Do Not Think Become Subjects Who Obey. | พลเมืองที่ไม่ใช้ปัญญา คือราษฎรที่ถูกปั้นให้เชื่อง (English/Thai)

ไทย English

คันฉ่องส่องไทย

พลเมืองที่ไม่ใช้ปัญญา คือราษฎรที่ถูกปั้นให้เชื่อง

เมื่อเราเลิกคิด เลิกตรวจสอบ และตัดสินทุกอย่างด้วยอารมณ์ เรากำลังถอยจากฐานะ “เจ้าของประเทศ” กลายเป็นเพียง “ผู้ตาม” ที่ใครจะปั้นไปทางไหนก็ได้

“พลเมือง (citizens) ที่ใช้วิจารณญาณไม่เป็น ก็จะถูกลดฐานะเป็นราษฎร (subjects)”

ประโยคสั้น ๆ แต่คือคันฉ่องที่สะท้อนระดับสติปัญญา และศักดิ์ศรีของผู้คนในสังคม

1. ความคิดที่เกิดจากอารมณ์ = ใจที่พร้อมถูกปั่น

ในยุคที่ข่าว โพสต์ และคอมเมนต์ผุดขึ้นทุกวินาที สิ่งที่ขาดแคลนไม่ใช่ “ข้อมูล” แต่คือ “วิจารณญาณ” ของผู้รับสาร

เมื่อเราอ่านหรือฟังอะไรแล้วรีบ โกรธ รัก เกลียด หรือเชียร์สุดใจ โดยไม่ตรวจสอบข้อเท็จจริง เราก็เหมือนมดในขวดที่ถูกเขย่า มันจะกัดทุกสิ่งที่ขยับ โดยเข้าใจว่า “ตัวอื่นคือศัตรู” โดยไม่เคยมองขึ้นไปว่าใครคือ “คนที่เขย่าขวด”

คนไทยจำนวนมากไม่เคยถามว่า ใครได้ประโยชน์จากความแตกแยก? ใครได้อำนาจจากการที่ประชาชนเกลียดกันเอง? ใครไม่อยากให้ประชาชนมีสติและคิดเป็น?

เมื่อไม่มีปัญญาตั้งคำถาม เราก็กำลังถอนรากความเป็นพลเมืองของตัวเอง และยอมส่งมอบสมองให้ผู้อื่นเข้ามาจัดการแทน

2. เมื่อเชื่อตามแบบไม่ใช้เหตุผล = ถูกลดชั้นจาก “เจ้าของประเทศ” เป็น “ผู้ตาม”

ความเป็น พลเมือง ไม่ได้วัดกันที่ชื่อในบัตรประชาชน แต่ดูจากว่าเราคิดอย่างไร ใช้หลักฐานแค่ไหน และยอมให้ใคร “ยัดคำตอบสำเร็จรูป” ใส่หัวเราหรือไม่

หากเราบริโภคข่าวและความเห็นแบบ “เลือกข้างล่วงหน้า” เช่น ถูกใจเพราะตรงสี เชื่อเพราะตรงใจ ด่าเพราะเพจที่ชอบสั่งให้ด่า เราก็กำลังลดตัวเองจากพลเมือง ไปเป็นเพียง “ราษฎรผู้ถูกกำกับความคิด”

สังคมที่เต็มไปด้วยผู้ตามมักมีสัญญาณเหล่านี้

• เชียร์หรือด่าทุกอย่างตามหน้าเพจ ไม่ใช่ตามข้อเท็จจริง
• ตัดสินคนจากสี เสื้อ พรรค มากกว่าจากหลักฐานการกระทำ
• รอผู้นำคิดแทน มากกว่าหาข้อมูลด้วยตัวเอง

คนที่คิดไม่เป็น คือคนที่ถูกคิดแทน
และคนที่ถูกคิดแทน คือคนที่ถูกปกครองได้ง่ายที่สุด.

3. การแตกแยกแบบมดต่างสี: ภาพจำลองของสังคมไทย

ลองจินตนาการขวดแก้วใสใบหนึ่ง ข้างในมีมดสีแดงกับมดสีน้ำเงินอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ไม่มีความเกลียดชังต่อกันแม้แต่น้อย… จนกระทั่ง มีมือหนึ่งมาเขย่าขวด

เมื่อถูกเขย่า มดเหล่านั้นจะรู้สึกว่าตัวเองถูกโจมตี จึงเริ่มกัดทุกสิ่งที่ขยับ โดยเฉพาะมดต่างสีที่ดูเหมือน “ตัวร้าย” ทั้งที่จริงแล้ว มดทั้งหมดเป็นเพียงเหยื่อของ “มือที่เขย่า”

ในสังคมไทย “มือที่เขย่าขวด” อาจอยู่ในรูปของ

• ข่าวบางสำนักที่บิดประเด็นให้คนเกลียดกัน
• นักการเมืองบางกลุ่มที่เลี้ยงฐานเสียงด้วยความกลัวและความเกลียดชัง
• แคมเปญบนโซเชียลที่สร้างกระแสเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองหรือเศรษฐกิจ
• เพจและอินฟลูเอนเซอร์ที่ปั่นอารมณ์เพื่อยอดไลก์ ยอดแชร์ มากกว่าสร้างปัญญา

ประชาชนที่ไม่ทันเกม ก็เหมือนมดที่กัดกันเอง “อย่างเข้าใจผิด” โดยไม่เคยเงยหน้ามองว่า แท้จริงแล้วใครคือคนที่กำลังเขย่าทั้งขวดอยู่เงียบ ๆ

4. อคติคือโซ่ตรวนแห่งความไม่รู้

หลายคนไม่รู้ตัวว่า ตัวเองกำลังใช้ “เหตุผลที่อิงอารมณ์” (emotional reasoning) ตัดสินทุกอย่าง

ตัวอย่างเหตุผลที่ดูเหมือนคิด แต่จริง ๆ คืออคติ

• “ฉันไม่ชอบคนนี้ ดังนั้นเขาต้องผิด”
• “ฉันรักคนนี้ ดังนั้นเขาต้องถูก”
• “กลุ่มของฉันดีอยู่แล้ว กลุ่มอื่นต้องเลว”
• “เขาพูดตรงกับใจฉัน แปลว่าต้องเป็นความจริง”

อคติแบบนี้อันตรายกว่าข่าวปลอม เพราะไม่ต้องใช้หลักฐานอะไรเลย ก็สร้าง “โลกปลอม” ในหัวเราได้สำเร็จ

คนที่ติดอคติ คือคนที่ไม่เห็นโลกตามความเป็นจริง
และคนที่ไม่เห็นความจริง คือเหยื่อที่สมบูรณ์แบบของผู้มีอำนาจ

5. ประเทศที่เต็มไปด้วยราษฎร = ประเทศที่ใคร ๆ ก็ชักใยได้

ประเทศใดที่ประชาชนไม่ถูกฝึกให้คิดวิเคราะห์ ตรวจสอบ และตั้งคำถาม ประเทศนั้นจะเต็มไปด้วย

• ความเกลียดชังแบบไร้ตรรกะ ด่ากันเพราะคนละสี
• ดราม่าท่วมฟีด แต่ข้อเท็จจริงหายไปจากวงสนทนา
• การเมืองแบบยัดเยียดภาพลวงตา มากกว่าการถกเถียงด้วยเหตุผล
• โครงสร้างอำนาจที่ “ส่ายหัวแล้วหัวก็ส่ายตาม” เพราะประชาชนไม่เคยมองโครงสร้างจริง ๆ

นี่คือประเทศที่ประชาชนกลายเป็นเพียง “ฝุ่นในระบบ” ที่ถูกพัดไปตามกระแส และผู้มีอำนาจสามารถบิดทิศทางประเทศไปทางไหนก็ได้ โดยแทบไม่เจอแรงต้านเชิงเหตุผล

6. ความเป็นพลเมืองไม่ใช่ของขวัญ แต่เป็นวินัยทางความคิด

การเป็นพลเมืองต้องผ่าน “วินัยทางปัญญา” อย่างน้อย 4 ประการต่อไปนี้

1. ตรวจสอบข้อมูล – ไม่แชร์ก่อนอ่าน ไม่ด่าก่อนเข้าใจ
2. ฟังความต่าง – แยกคนจากสี เสื้อ พรรค ให้ได้ก่อนตัดสิน
3. คิดแบบไม่มีเจ้าของความจริง – ยืนบนหลักฐาน ไม่ใช่ยืนบนความรู้สึกของกลุ่มตนเอง
4. กล้าตั้งคำถามต่อผู้มีอำนาจทุกฝ่าย – ไม่ว่าฝ่ายใด ถ้ามีอำนาจก็ต้องถูกตรวจสอบ

นี่คือหัวใจของการพัฒนาพลเมืองที่แท้จริง เพราะ ประชาธิปไตยต้องการ “พลเมือง” ไม่ใช่ “ผู้ตาม”

7. บทสรุป: ทางรอดคือคิดเป็น ไม่ใช่เชียร์เป็น

ในแต่ละวัน เราทุกคนควรถามตัวเองอย่างตรงไปตรงมาว่า…

ถามตรง ๆ กับตัวเอง

วันนี้เรากำลังเป็น “พลเมืองที่คิดด้วยหลักฐาน”
หรือเป็นเพียง “ราษฎรที่เชื่อด้วยอารมณ์”?

ถ้าเราไม่ยกระดับตนเอง ประเทศไทยก็จะถูกเขย่าไปเรื่อย ๆ ประชาชนก็กัดกันเองอย่างไม่รู้ต้นเหตุ และอำนาจที่ไม่ถูกตรวจสอบ จะหัวเราะอยู่ในมุมมืดอย่างสบายใจ

โลกสว่างจากการที่คนคนหนึ่ง “เริ่มคิดเป็น” ไม่ใช่จากการที่คนทั้งประเทศ “พร้อมใจกันเชียร์เป็น” โดยไม่รู้เลยว่ากำลังเชียร์อะไรอยู่

บทความนี้มุ่งใช้เป็นคันฉ่องให้คนไทยหันมาฝึกวิจารณญาณ เพื่อก้าวจาก “ราษฎรที่ถูกปั้น” สู่ “พลเมืองที่ยืนด้วยปัญญา”