พวกที่ชอบอ้าง “ประสบการณ์ทางการเมือง” เพื่อข่มนักการเมืองพรรคส้ม
ควรถามตัวเองอย่างตรงไปตรงมาสักครั้งว่าประสบการณ์แบบไหนกัน ที่พาชาติไทยมาถึงจุดนี้ถ้าเรามองย้อนหลังไปอย่างไม่ลำเอียงประสบการณ์ของนักการเมืองที่ถูกยกขึ้นมาข่มธนาธร พิธา หรือเท้งล้วนเป็นประสบการณ์ร่วมในพรรคการเมืองและในโครงสร้างอำนาจแบบเดิมที่บริหารประเทศจนเศรษฐกิจอ่อนแรงประชาธิปไตยพิกลพิการความเหลื่อมล้ำฝังรากและอนาคตของคนรุ่นใหม่ถูกปิดตายทีละชั้นนี่ไม่ใช่การดูถูกคนมีอายุแต่คือการตั้งคำถามกับ คุณภาพของประสบการณ์เพราะ “ประสบการณ์” ที่แท้จริงควรทำให้ประเทศดีขึ้นไม่ใช่ทำให้ประเทศติดหล่มแล้วอ้างว่าอยู่มานานจึงเหนือกว่าเมื่อดูจากการอภิปรายในสภาการแสดงความเห็นต่อสาธารณะและการอธิบายปัญหาเชิงโครงสร้างของประเทศต้องยอมรับอย่างซื่อสัตย์ว่าในแง่วิสัยทัศน์ ตรรกะ ความเข้าใจระบบเศรษฐกิจ การเมือง และโลกสมัยใหม่นักการเมืองอย่างธนาธร พิธา และเท้งแสดงศักยภาพที่ เหนือกว่า นักการเมืองรุ่นเก่าจำนวนมากอย่างเห็นได้ชัดเหนือกว่าในความสามารถในการตั้งคำถามเหนือกว่าในการเชื่อมโยงปัญหาเหนือกว่าในการเสนอทางออกที่เป็นระบบและเหนือกว่าในการสื่อสารกับประชาชนโดยไม่ดูถูกสติปัญญาคนฟังแต่แทนที่จะยอมรับความจริงข้อนี้ฝ่ายดักดานกลับเลือกใช้ทางลัดคือการอ้าง “ปกป้องสถาบัน”โยนมาตรา 112และสร้างภาพว่าพรรคส้มคือภัยต่อชาติเพื่อกลบข้อเท็จจริงที่ว่าตนเองไม่มีคำอธิบายอนาคตที่น่าเชื่อถือนี่ไม่ใช่การปกป้องสถาบันแต่มันคือการใช้สถาบันเป็นโล่เพื่อปกป้องความล้มเหลวของตนเองและที่น่าขันที่สุดคือการยกตนว่ามี “ประสบการณ์เหนือกว่า”ในขณะที่ไม่เคยส่องดูเงาสะท้อนของตัวเองในอ่างน้ำหน้าบ้านเลยว่าประสบการณ์ที่อวดอ้างนั้นได้สร้างอะไรให้ประเทศนี้บ้างนอกจากวงจรเดิมรัฐประหารเดิมรัฐธรรมนูญเดิมและอนาคตเดิมที่ถูกย่ำซ้ำประเทศนี้ไม่ได้ขาด “คนมีประสบการณ์”แต่ขาด ประสบการณ์ที่เรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเองและประชาชนไทยควรเลิกเชื่อว่าใครก็ตามที่อยู่มานานย่อมดีกว่าหากสิ่งที่เขาทำมานานคือการพาประเทศวนอยู่ที่เดิมถึงเวลาหรือยังที่เราจะเลิกกลัวคนรุ่นใหม่และเริ่มกลัวว่าประสบการณ์แบบเดิม ๆกำลังทำลายอนาคตของลูกหลานเราอย่างเงียบ ๆ
