พรรคอนุรักษ์นิยม ใช้ลูกไม้โบราณใดบ้าง ในการทำให้คนไทยเขวและประชาธิปไตยถูกบอนไซต่อไป โดย คันฉ่องส่องไทย

นักการเมืองผู้มากประสบการณ์ในการพาชาติล้าหลัง ต้องหัดส่องกระจกดูหน้าตัวเองบ้าง

พวกที่ชอบอ้าง “ประสบการณ์ทางการเมือง” เพื่อข่มนักการเมืองพรรคส้ม

ควรถามตัวเองอย่างตรงไปตรงมาสักครั้งว่า

ประสบการณ์แบบไหนกัน ที่พาชาติไทยมาถึงจุดนี้

ถ้าเรามองย้อนหลังไปอย่างไม่ลำเอียง

ประสบการณ์ของนักการเมืองที่ถูกยกขึ้นมาข่มธนาธร พิธา หรือเท้ง

ล้วนเป็นประสบการณ์ร่วมในพรรคการเมือง

และในโครงสร้างอำนาจแบบเดิม

ที่บริหารประเทศจนเศรษฐกิจอ่อนแรง

ประชาธิปไตยพิกลพิการ

ความเหลื่อมล้ำฝังราก

และอนาคตของคนรุ่นใหม่ถูกปิดตายทีละชั้น

นี่ไม่ใช่การดูถูกคนมีอายุ

แต่คือการตั้งคำถามกับ คุณภาพของประสบการณ์

เพราะ “ประสบการณ์” ที่แท้จริง

ควรทำให้ประเทศดีขึ้น

ไม่ใช่ทำให้ประเทศติดหล่ม

แล้วอ้างว่าอยู่มานานจึงเหนือกว่า

เมื่อดูจากการอภิปรายในสภา

การแสดงความเห็นต่อสาธารณะ

และการอธิบายปัญหาเชิงโครงสร้างของประเทศ

ต้องยอมรับอย่างซื่อสัตย์ว่า

ในแง่วิสัยทัศน์ ตรรกะ ความเข้าใจระบบเศรษฐกิจ การเมือง และโลกสมัยใหม่

นักการเมืองอย่างธนาธร พิธา และเท้ง

แสดงศักยภาพที่ เหนือกว่า นักการเมืองรุ่นเก่าจำนวนมากอย่างเห็นได้ชัด

เหนือกว่าในความสามารถในการตั้งคำถาม

เหนือกว่าในการเชื่อมโยงปัญหา

เหนือกว่าในการเสนอทางออกที่เป็นระบบ

และเหนือกว่าในการสื่อสารกับประชาชนโดยไม่ดูถูกสติปัญญาคนฟัง

แต่แทนที่จะยอมรับความจริงข้อนี้

ฝ่ายดักดานกลับเลือกใช้ทางลัด

คือการอ้าง “ปกป้องสถาบัน”

โยนมาตรา 112

และสร้างภาพว่าพรรคส้มคือภัยต่อชาติ

เพื่อกลบข้อเท็จจริงที่ว่า

ตนเองไม่มีคำอธิบายอนาคตที่น่าเชื่อถือ

นี่ไม่ใช่การปกป้องสถาบัน

แต่มันคือการใช้สถาบันเป็นโล่

เพื่อปกป้องความล้มเหลวของตนเอง

และที่น่าขันที่สุดคือ

การยกตนว่ามี “ประสบการณ์เหนือกว่า”

ในขณะที่ไม่เคยส่องดูเงาสะท้อนของตัวเองในอ่างน้ำหน้าบ้านเลยว่า

ประสบการณ์ที่อวดอ้างนั้น

ได้สร้างอะไรให้ประเทศนี้บ้าง

นอกจากวงจรเดิม

รัฐประหารเดิม

รัฐธรรมนูญเดิม

และอนาคตเดิมที่ถูกย่ำซ้ำ

ประเทศนี้ไม่ได้ขาด “คนมีประสบการณ์”

แต่ขาด ประสบการณ์ที่เรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง

และประชาชนไทย

ควรเลิกเชื่อว่าใครก็ตาม

ที่อยู่มานาน

ย่อมดีกว่า

หากสิ่งที่เขาทำมานาน

คือการพาประเทศวนอยู่ที่เดิม

ถึงเวลาหรือยัง

ที่เราจะเลิกกลัวคนรุ่นใหม่

และเริ่มกลัว

ว่าประสบการณ์แบบเดิม ๆ

กำลังทำลายอนาคตของลูกหลานเราอย่างเงียบ ๆ